Ημουν 5 χρονων οταν άρχιζε το Κυπριακο. Προηγουμένως, λιγο πιο πριν οταν γενιομουν, επειδη ηταν “κατ’οίκον περιορισμος”, με πηραν, οι εγγλεζοι, με το στρατιωτικο τζιπ, εμένα, την μανα μου κ τον πατερα μου, κ γεννηθηκα στο γενικό νοσοκομειο Λευκωσιας. Φυγαν μετα απο λιγο οι εγγλεζοι κ αρχισε το μπουνιηδι με τους τουρκοκυπριους. Εκτοτε, το μπουνιηδι συνεχίζεται οπως ξεκινησε: ενας αγωνας μποξ μεχρι θανατου, με σπονσορες τα διαφορα συμφεροντα, κ χορηγους της εκδήλωσης το κούφιο μυαλο μας. Υπαρχει αραγες τιποτε εκει μεσα; Ζει κανενας εκει μεσα; Ειναι κατοικημένο, ή εγκατελειμμενο αυτο το σπιτι που ονομαζεται μυαλο; Κ υπαρχει τροπος να κατοικηθεί; Ολα δείχνουν αρνητικα, περιφερομαστε ακομα μεσα σε σταυλους γουρουνιων, κ βελάζουμε· η Κιρκη που μας μετετρεψε σε γουρουνακια. Βεβαια η Κιρκη ειναι ενα φανταστικο προσωπο, ειναι το καμπουφλας της βλακείας. Ο Αινσταιν ειπε οτι: η βλακεία ειναι ανίκητη. Καμουφλάρουμε την βλακεία μας, την απυθμενη ανοησια μας, με διαφορες ομορφες λεξεις, οπως εθνικισμος, θρησκεια, χρωμα, κλπ.

85 ατομα ελεγχουν το 50% του παγκοσμιου πλουτου.

Ευρωπη: 100 εκατομμυρια φτωχοι, 50 εκατομμυρια ανεργοι,

ζουμε σε εναν οικονομικο ολοκληρωτισμό,

οι ευρωπαικες κυβερνησεις τιποτε αλλο παρα κοινοταρχες, εντολοδοχοι του

Καισαρα. Η Δημοκρατια αλεσμενος κυμας, χάμπουργκερ στο μεγαλο φαγοποτι της πιο μεγαλης απληστιας απο καταβολης κοσμου.

επεσε στα χερια μου μια εφημεριδα," η Χαραυγη", κ αρχισα να την διαβαζω κ να σχολιαζω. Πρωτοσελιδο:

σε καποια φαση της εξέλιξης τους, τα πουλια, αρχισαν να συσσωρευουν σε μεγαλες αποθηκες σπορους. Επεσε μια μεγαλη επιδημια συσσωρευσης σπορων, κ οπως ηταν φυσικο αρχισε να πεφτει πεινα στον πολυπληθη κοσμο των πουλιων. Ηταν συνηθως πουλια αθωα κ απονηρευτα. Οσα ηταν πονηρα συσσωρευαν κ συσσωρευαν κ συσσωρευαν κ συσσωρευαν. Αυτοι οι πονηροι κοκοβιοι εκαναν μεταξυ τους συνασπισμο, τραστ, κ λαικα κομματα,γιατι ηταν ενα αναγκαιο κακο για να διασφαλιστουν τα συμφεροντα τους. Ορισμενα καλα κ φιλεύσπλαχνα πουλια που εμοιαζαν με αρσενικα παγωνια κ ειχαν απλωμενη την ομορφη ουρα τους,αρχιζαν να κανουν δωρεες κ να μοιραζουν ελεημοσυνες. Η κατασταση αυτη παγιωθηκε. Βεβαια το κακο συνεχιζε να μεγαλωνει, γιατι τα πονηρα πουλια χρησιμοποίησαν την τεχνολογια για να αυξησουν την συσσωρευση σπορων, κ ετσι ολο κ πιο πολυ μεγαλωνε ο τεραστιος σωρος των σπορων, κ φτασαμε στο σημειο ολοι οι σποροι να εχουν μαζευτει σε λιγα χερια. Η αγορα δεν ειχε σπορους , δεν ειχε ρευστο σπορο στην αγορα. Επήλθε κριση. Τοτε ξαφνικα επεσε μπουρίνι μεγαλο, εφερε συννεφα κ εγινε κατακλυσμος κ εξαφάνισε ολο τον κοσμο. Μονο ο Νωε εμεινε κ η κιβωτος του. Οταν αποσυρθηκαν τα νερα ξαναρχισε η ζωη σχεδον απο το μηδεν, κ φτασαμε στην ιδια καταρα που ειχαν περιελθει τα πουλια. Την ακατασχετη συσσωρευση πλουτου.

Φίλοι μου, ο αγαπημένος μου δρόμος.. ο δρόμος που βγάζει από το σπίτι μου στη θάλασσα, ούτε διακόσια μέτρα δρόμος.. έμπνευση για το παρακάτω κείμενο, που το έγραψα πριν από μερικά χρόνια, τον καιρό του μεγάλου μας έρωτα..με τον δρόμο... Εύχομαι όλοι στη ζωή μας να έχουμε έναν τέτοιο δρόμο... και να γυρίζουμε εκεί ξανά και ξανά..

καπου σε καποιο ξενοδοχειο της Κυπρου γινεται ενα συνεδριο με θεμα: « μαζι ξαναχτιζουμε την κοινη μας πατριδα». Οι συνεδροι θα απολαυσουν το ομορφο περιβαλλον του ξενοδοχειου κ του γυρω ομορφου χωρου. Το θεμα ειναι επικαιρο: μπορουμε να ζησουμε οι ανθρωποι μαζι; Μπορουμε να δωσουμε τα χερια ο ενας στον αλλο; Μπορουμε να κοιταξουμε στα ματια ο ενας τον αλλο; Εκ πρωτης τα ερωτηματα μοιαζουν εξωγηινα, απο την μια μερια η ανθρωπινη φυση μας που μεσα της περικλείει την εξελιξη των ειδων της γης, κ απο την αλλη μερια ενας ομορφος φιλοξενος τοπος, η γη μας. Ετσι θα νομιζε κανεις οτι ολα εδω θα πηγαιναν ρολοι, κ θα ζουσαμε ολοι αρμονικα κ ομορφα. Συμβαινει ομως το αντιθετο.

Σ' όλη μου τη ζωή, δεν ταίριαξα πουθενά.
Φάλτσα νότα ήμουν , άρρυθμο βήμα, τούφα που
ξεφεύγει απ' τα μαλλιά.
Παιδί όλο ερωτήσεις, καθόλου απαντήσεις.
Ναι, πουθενά δεν ταίριαζα !