στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Η Εκπαίδευση της Ερατούς υπό την εποπτεία του Ιοθώρ, συνεχιζόταν με αδιάκοπο ρυθμό, κάθε λεπτό, κάθε ανάσα, με κάθε κτύπο της καρδιάς της…. Όσο εναγκαλιζόντουσαν η μέρα με τη νύχτα και τανάπαλι….
Η Ερατώ ένιωθε το σώμα της να βαραίνει, σαν να είχε ξαφνικά αποκτήσει δύο κέντρα βάρους. Ο ένας παλμός ήταν ο δικός της — γνώριμος, ανθρώπινος. Ο άλλος… ο άλλος ήταν σαν να ερχόταν από μια παλιά υπόσχεση που δεν θυμόταν ότι είχε δώσει, πριν γεννηθεί.
Η μορφή που είχε ανοίξει διάλογο εμφανιζόμενη μπροστά της, σταθεροποιήθηκε λίγο ακόμη. Το περίγραμμά της έμοιαζε τώρα με κάτι που προσπαθούσε να γίνει σχήμα, αλλά δίσταζε. Σαν να μην ήθελε να την τρομάξει. Ή σαν να μην είχε ξεχάσει ότι κάποτε την είχε ήδη τρομάξει.
>>> Δεν καταλαβαίνω», είπε η Ερατώ, και η φωνή της έτρεμε ελαφρά. Τι άφησα πίσω μου ? Πότε ?…. μονολόγησε..
Η μορφή δεν πλησίασε. Δεν χρειάστηκε. Η παρουσία της απλώθηκε γύρω τους σαν ανάσα που δεν είχε σώμα.
«Δεν το άφησες με επιλογή. Το άφησες με ανάγκη που σου την επέβαλαν !....»
Η Ερατώ ένιωσε ένα κάψιμο στο στέρνο της, πιο έντονο από πριν. Σαν κάτι μέσα της να προσπαθούσε να θυμηθεί, αλλά να μην είχε ακόμη το θάρρος.
Ο Ιοθώρ την παρατηρούσε προσεκτικά. Δεν μιλούσε. Ήξερε ότι κάθε λέξη του θα ήταν παρέμβαση σε μια διαδικασία που δεν του ανήκε.
Η μορφή συνέχισε:
«Για να Υπάρξεις όπως είσαι τώρα, έπρεπε να αποκοπείς από αυτό που ήσουν τότε.»
Η Ερατώ ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
>>> Τότε…? Πότε είναι αυτό το ‘τότε’ ?.....
Η μορφή άφησε έναν παλμό φωτός να διαχυθεί. Ήταν απαλός, αλλά είχε βάθος. Ένα βάθος που δεν ανήκε σε χρόνο.
«Πριν από τον χρόνο. Πριν από την πρώτη σου ανάσα. Πριν από το όνομα που φοράς τώρα.» Έκανες το μεγάλο λάθος και δεν «γεννήθηκες ποτέ»…
>>> Δεν Γεννήθηκα ποτέ είπες ?....
«ΝΑΙ ! αυτό είπα ! »....
>>> Τότε πως Ζω, αφού λες πως Δεν Γεννήθηκα ?.....
« Δεν Γεννήθηκες… γιατί Γύρισες ΠΙΣΩ…. Και ΔΕΝ Ζεις αλλά Υπάρχεις Μόνο !....»
Η Ερατώ έκανε ένα βήμα πίσω χωρίς να το συνειδητοποιήσει. Όχι ότι φοβόταν — από το βάρος της αλήθειας που πλησίαζε.
Ο Ιοθώρ μίλησε τότε, με φωνή χαμηλή, σχεδόν τελετουργική.
>>> Θέλεις να της πεις τι είσαι ?...
Η μορφή στράφηκε προς εκείνον. Η σιωπή της ήταν απάντηση...
Και μετά, στράφηκε ξανά στην Ερατώ.
«Δεν είμαι κάτι έξω από εσένα. Είμαι αυτό που άφησες πίσω για να μπορέσεις να υπάρξεις ως άνθρωπος.»
Η Ερατώ ένιωσε τον δεύτερο παλμό να δυναμώνει. Να συγχρονίζεται με τον δικό της. Να γίνεται ένας.
>>> Είσαι… μέρος μου ? ψιθύρισε…
Η μορφή άφησε έναν απαλό κυματισμό φωτός, σαν επιβεβαίωση.
«Είμαι αυτό που ήσουν πριν γίνεις αυτό που είσαι. Και ήρθα γιατί ήρθε η στιγμή να θυμηθείς…. Μέσα στην Αμνησία και τη λήθη που σου υπέβαλαν…..»
Η Ερατώ ένιωσε τα μάτια της να καίνε. Όχι από δάκρυα — από αναγνώριση. Από κάτι που ξυπνούσε μέσα της και δεν είχε ακόμη όνομα.
Ο Ιοθώρ έκανε ένα βήμα μπροστά, σαν να ήθελε να την προετοιμάσει.
>>> Αυτό που βλέπεις, είπε, …δεν είναι ούτε σκιά ούτε ον. Είναι η προγενέστερη ουσία σου…
Η μορφή έγειρε ελαφρά, σαν να συμφωνούσε.
«Και ήρθα να σε πάρω πίσω εκεί όπου άρχισες.»
Η Ερατώ ένιωσε τον κόσμο να αλλάζει γύρω της.
Και η αλήθεια πλησίαζε πια χωρίς να κρύβεται……
(συνεχίζεται.....)
Νίκος Στυλιανού
