Δεν μετράω πια τις στάσεις
στης ζωής τις αποστάσεις
γιατί όλο και μακραίνουν
και ξεχνιούνται οι αποφάσεις
Η απόσταση μακραίνει
όσο η ζωή μικραίνει
και αλλάζουνε οι τάσεις
δεν προφταίνεις να τις φτάσεις
και μοιραίο να τις χάσεις
Αυτό είναι το μοτίβο..
Το τιμόνι πάντα στρίβω
ν’ αποφύγω τις λακκούβες
μα υπάρχουνε κι οι γούβες..
Σε μια τέτοια και μεγάλη
έπεσα απ’ τη παραζάλη
να μείνω νέος, να μείνω νιός
χωρίς να γίνω μαϊντανός
κι έσβησα την κάθε αίρεση
είπα να κάνω πλασμαφαίρεση
Όμως για καλή μου τύχη
γκρεμιστήκανε τα τείχη
κι είναι και να μη σου τύχει..
Τρόμαξα και είπα.. Όχι
θα κατέβω στο μετόχι
πιω νερό από την πηγή
δροσερό και παγωμένο
κι όχι θαύμα περιμένω
από κβαντική μεριά
και ευρώ ένα βουνό
βρω και πάω να τα δώσω
τη ζωή μου να «μπαλώσω»
τσαρλατάνο να τα χώσω…
Πιώ νεράκι του Θεού
Ου.. μωρέ και πάλι ούουου…
Νίκος Στυλιανού