Κείμενα/έργα μελών και Κριτικές (εκτός Αρχείου)

There are 2167 listings and 3770 reviews.

Eίσοδος Μελών

Βαθμολογία Χρηστών
 
5.0
Reviewed by logoclub.gr
Βαθμολογία Χρηστών
 
5.0
Reviewed by logoclub.gr
Βαθμολογία Χρηστών
 
5.0
Reviewed by logoclub.gr
Βαθμολογία Χρηστών
 
5.0
Reviewed by logoclub.gr
< >

Κριτικές Κειμένων

Online -χρήστες & επισκέπτες Εξωτερικού

Now 426 guests online

Who's Online

Έχουμε 2133 επισκέπτες συνδεδεμένους

Καλώς ήρθατε

στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να υπηρετήσουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, που έχει δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Επιθυμία μας  είναι να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία, με την δικιά σας βοήθεια και συμμετοχή .

Εκτύπωση PDF
RSS
LOGO PAGE ** Ανένταχτο Το μέλι απ' τις ανθισμένες φράουλες
 

Το μέλι απ' τις ανθισμένες φράουλες Hot

Το μέλι απ' τις ανθισμένες φράουλες

Και κινήσαμε έτσι, σαν ίσκιοι μεγάλοι με κλειστή ψυχή, 
να γυρίσουμε στο δάσος.

αγνότητα

Μαζεύαμε το μέλι από τις ανθισμένες φράουλες αγαπημένη 
συντροφευμένοι ο ένας με τον άλλον σε μιά ένωση 
που χαίρονται όσοι μέλλουν να γίνουν άνθρωποι. 
Τα δάση με τους βαθειούς τους ίσκιους τα γνωρίσαμε αντάμα 
μέχρι το τελευταίο λουλούδι, 
μέχρι την πιό απόκρυφη σπηλιά, 
μέχρι το πιό μικρό ποτάμι. 
Τα λουλούδια έγιναν στεφάνια στα μαλλιά μας, 
οι σπηλιές στέγασαν την αγάπη μας, 
τα ποτάμια καθάρισαν τα κορμιά και σβήσανε την δίψα μας. 
Γνωρίσαμε εκείνα που άδικα ψάξανε οι σοφοί να βρούνε 
αιώνες τώρα σκαλίζοντας τα σκοτεινά μυστήρια. 
Στα μονοπάτια του δάσους 
χαράχτηκαν τα ίχνη απ' τα πατήματά μας, 
στα δέντρα έμειναν τα ονόματά μας, 
το χορτάρι έγινε κρεββάτι μας. 
Χαρήκαμε ο ένας με τον άλλον 
κι ο ένας γιά τον άλλον. 
Βρήκαμε την ευτυχία κάνοντας ο ένας τον άλλο ευτυχισμένο. 


θρήνος

Οι μέλισσες δεν ξανάκαναν μέλι 
από τις ανθισμένες φράουλες του δάσους. 
Οι αγριοκερασιές κι οι βατομουριές 
σταμάτησαν να δίνουν τους καρπούς 
που μας θρέψανε τους καλούς καιρούς 
που τόσο μοιάζουν τώρα απομακρυσμένοι. 
Το χορτάρι που φιλόξενα βάσταξε το βάρος των κορμιών μας 
πατήθηκε και ξερριζώθηκε. 
Φωλιές γιά μηχανές θανάτου έγιναν οι ήσυχες σπηλιές μας 
και τα ποτάμια μας βρώμικα πιά και λασπωμένα 
κατεβάζουν πτώματα από ανθρώπους και ζώα. 
Θρηνήσαμε τον ερχομό της συμφοράς 
μέχρι που τέλειωσε στα στήθια μας ο αέρας. 
Κλάψαμε την χαμένη ευτυχία 
μέχρι που τέλειωσε η υγρασία στα μάτια μας. 
Σκοτείνιασε η καρδιά και σβήσαν οι ελπίδες από το μυαλό μας. 
Ικετέψαμε γνωστούς και άγνωστους θεούς 
να μας αφήσουν να ξαναφτιάξουμε τα γκρεμισμένα 
ν` αποτραβήξουν τον χαμό από τους τόπους της χαράς μας. 
Μας απάντησε η σιωπή' 
και φλόγες απ` τον ουρανό που σκέπασαν το δάσος. 
Τα δέντρα όπου γράψαμε τα ονόματά μας 
τα λουλούδια που στεφάνωσαν τα μαλλιά μας 
το χορτάρι που δέχτηκε τα κορμιά μας 
έγιναν στάχτη και καπνός. 
Τα πουλιά που το τραγούδι τους ηχούσε το πρωϊ, 
χαιρετισμός στον ήλιο που σηκωνόταν στον ορίζοντα, 
πέταξαν μακρυά απ` την καταραμένη γη. 
Η δύση που κάποτε γέμιζε φλόγες, 
χαιρετισμός στον ήλιο που έπεφτε στον ορίζοντα, 
καιγόταν τώρα μέρα - νύχτα απ` τις φωτιές του ουρανού. 
Κι η δυστυχία φώλιασε μέσα μας αγαπημένη' 
γιά μας και τον λαό μας. 


οργή

Ο καιρός που λεύτερα μαζεύαμε 
το μέλι από τις ανθισμένες φράουλες 
χαράχτηκε βαθειά μες το μυαλό μας. 
Τα παρακάλια στους θεούς τέλειωσαν πριν από τα δάκρυα. 
Οι φλόγες τ` ουρανού βάλαν φωτιά και στην καρδιά μας. 
Τα μάτια έγιναν μιά σκοτεινιά, ο φόβος γυρίστηκε σε μίσος. 
Μα και το μίσος άχρηστο σωρρεύτηκε στα στήθια 
ανήμπορο μπροστά στον θάνατο. 
Μαζεύτηκε κι ωρίμασε στα στήθια μέσα 
καθώς θωρούσαμε τα καμμένα δέντρα, τις στερεμένες νεροπηγές 
και τις σπηλιές που κρύβαν τώρα μηχανές θανάτου. 
Μαζεύτηκε, ωρίμασε και έγινε ένας ψυχρός θυμός 
μιά άσβεστη πανίσχυρη φωτιά 
που έκαιγε τα σωθικά και πάγωνε τα πρόσωπά μας. 
Ίσκιοι μεγάλοι σκεπάσανε τον ήλιο 
και η απόφαση κυρίευσε το είναι. 
Σφραγίστηκε τελειωτικά ότι κάποτε ήταν η ψυχή μας. 
Και κινήσαμε έτσι, σαν ίσκιοι μεγάλοι με κλειστή ψυχή, 
να γυρίσουμε στο δάσος. 
Σαρώθηκε και σκάφτηκε η γη σε τούτη την επιστροφή. 
Δίπλα στα δέντρα καίγονταν τώρα και οι σπηλιές. 
Τα στερεμένα ποτάμια δεν κατέβαζαν πιά τους νεκρούς 
κι αυτοί σωριάζονταν στις όχθες. 


δημιουργία

Το μέλι από τις ανθισμένες φράουλες έγινε μιά θύμηση 
κλεισμένη στις μνήμες εκείνων που ζήσαν και επέζησαν 
στα χρόνια της φωτιάς. 
Έγινε ένα παραμύθι στο στόμα των παιδιών 
παρμένο απ` τα σφιγμένα χείλη των νεκρών. 
Σαν τέλειωσ` η επιστροφή το δάσος ήταν πιά μιά έρημος 
που άπλωνε σε ότι έφτανε το μάτι. 
Στάχτη και σκόνη ανάδευε ο αέρας 
πάνω από εκτάσεις ισοπεδωμένες 
που κόβονταν απότομα από τεράστιους λάκκους. 
Τεράστιοι λάκκοι όμοιοι με πατημασιές γιγάντων 
έδειχναν που βρίσκονταν παλιά οι σπηλιές που είχαν γίνει σπίτια μας 
και τα μονοπάτια που είχαμε περάσει τραγουδώντας. 
Κληρονομήσαμε την έρημο γιά μας και τα παιδιά μας. 
Σ` αυτήν επάνω χτίστηκε ένας καινούργιος κόσμος. 
Είχαμε γνωρίσει τις μηχανές του θανάτου 
μέσα στις ήσυχες σπηλιές μας. 
Μας έμαθαν πως μιά μηχανή κάνει δουλειά πολλών ανθρώπων' 
γιά θάνατο ή γιά ζωή. 
Χιλιάδες μηχανές δούλευαν τώρα αδιάκοπα μέρα και νύχτα 
μέσα σε τεχνητές σπηλιές γιά μας και τον λαό μας. 
Τον έτρεφαν, τον έντυναν, τον κράταγαν ζεστό ή δροσερό, 
φρόντιζαν να τον διασκεδάζουν. 
Τέτοια είναι η ζωή που φτιάξαμε 
δουλεύοντας πάνω στην έρημο 
μέσα στην στάχτη και την σκόνη. 
Και τα παιδιά μας μεγαλώνουν μες τα μεγάλα κτίσματά μας 
εκεί που βρίσκονταν η έρημος' και πιό παλιά το δάσος. 


τέλος

Ποτέ δεν έγινε ξανά 
μέλι από τις ανθισμένες φράουλες 
κι ούτε ξανάδαμε πιά δάσος.

Κριτικές Χρηστών

Average user rating from: 5 user(s)

 

Αξιολόγηση:
 
5.0
 
 

Το μέλι απ' τις ανθισμένες φράουλες

Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

Κι αν όλα γύρω
φοβερίζουν με καταστροφή

αν γίναμε
αγνώριστοι μεταξύ μας, από την καπνιά των αδυσώπητων καιρών

αν τα βέλη της πραγματικότητας
προσβάλλουνε από παντού τα κορμιά μας

Κι αν το κλειδί μας πήραν
για το μουσικό εκείνο κουτί της περασμένης εποχής
που αθώα ζήσαμε
φυτεύοντας τα όνειρα μας στις γλάστρες της μικρής αυλής.

ΕΜΕΙΣ, ΞΕΡΟΥΜΕ
τρεφόμενοι με την σιγουριά της υπόσχεσης
που μας έδωσε η χτεσινή ανάμνηση
η γλυκιά γεύση του μελιού από τις ανθισμένες φράουλες
του δάσους της ΑΓΑΠΗΣ με

τα πλατειά χαμόγελα
τα ενωμένα χέρια
τα τραγούδια τα γιορτινά

ΚΑΙ ΤΟΛΜΑΜΕ

ΝΑ ΧΑΡΑΞΟΥΜΕ
με τα δικά μας χέρια
το νέο πρόσωπο της Γής

Μαζί μας

Μέσα μας

Μπροστά μας

Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΜΑΣ


Ιδιαίτερα επίκαιρο θέμα στην σύγχρονη εποχή, όπου είναι επιτακτική ανάγκη
η ανάληψη συντονισμένης δράσης από όλους μας ,ώστε η πρόοδος να ταυτιστεί
με τον σεβασμό και την αγάπη προς κάθε μορφή ζωής του πλανήτη μας.

Ευχαριστώ για την έμπνευση που μου έδωσες.


*****************************************************************
Σε ευχαριστώ ιδιαίτερα για την υπέροχη παρέμβασή σου. Γεγονότα που δεν ήταν στον έλεγχό μου - ευχάριστα όμως - με κράτησαν μακρυά από αυτόν τον αγαπημένο μου χώρο. Θα επανέλθω όμως. Κάθε φορά και χειρότερος... Και πάλι ευχαριστώ όλους όσους δέχτηκαν με τόση καλή διάθεση αυτό το νεανικό πόνημα.Chaos
Reviewed by kate
January 16, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

Συγχαρητηρια....διαχρονικο...παρολο που γραφτηκε τοσο παλια
Reviewed by ΧΕΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
January 13, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

εάν τα πρωτόλεια πονήματα ενός ανθρώπου έχουν τόσο πλούσιους κόσμους, τέτοιες ορίζουσες σκέψεις, τέτοιο παλμό και αυτή την αφηγηματική δεινότητα, καταλαβαίνει κανείς πως πρόκειται για έναν αληθινό ποιητή... δώσε μας κι άλλα τέτοια πρωτόλεια δείγματα της ψυχής σου φίλε Chaos, τα έχουμε ανάγκη...
Reviewed by SAILOR
January 13, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

Υπέροχο! Συγχαρητήρια. Δεν έχω λόγια να πω για αυτόν τον καταιγισμό λέξεων, για τις εικόνες που μας μετέφερες και μας ταξίδεψες σε έναν κόσμο μαγικό, σε έναν κόσμο που η ανθρώπινη ματαιοδοξία κατέστρεψε. Ειλικρινά ένα απο τα αριστουργήματα που έχουν κατατεθεί στο Λόγο κλαμπ.
Reviewed by dimitraemi
January 13, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

Το μέλι απ' τις ανθισμένες φράουλες

Κι εγώ έχω να πω... Συγχαρητήρια λοιπόν !

********************************************************
Φίλε μου ξέρω ότι είναι η καλοσύνη σου που δίνει αυτό το πενταράκι. Στην ουσία πρόκειται για ένα πρωτόλειο που γράφτηκε το 1978, όταν ήμουν στα 25 μου' και οριστικοποιήθηκε το 1983. Ως εκ τούτου και οι ανορθογραφίες και τα συντακτικά του λάθη. Το αγαπώ όμως πολύ και για τούτο θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. - Chaos
Reviewed by Nikos Stylianou
January 12, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 
 
Powered by jReviews

Κριτικές : Advanced Search

Κατηγορία:     Keywords: