Και κατέληξαν ερείπια
διαβρώθηκαν...
κι όταν ακόμα δεν έβρεχε
έβγαζαν την υγρασία
από μέσα τους
λες και επεδίωκαν
να φέρουν γρηγορότερα
το τέλος...
Το φάρμακο του χρόνου
είχε ημερομηνία λήξης
Ο αθέατος χαμογελά
είναι ο μόνος που το ξέρει...
Οι απέναντι καθρέπτες
με απόλυτη πλειοψηφία
δείχνουν την ίδια
μαύρη σκιά
που απόμεινε
να προσπαθεί να σηκωθεί
να περπατήσει... μάταια...
Και με πονάει που
σε βλέπω να χαίρεσαι
αν και με κομμένες τις ρίζες σου
για να μη με πληγώσεις...
Με πονάει που με κοιτάς
με τρυφερότητα
λέγοντας
μόνο μια λέξη...
Με πονάει που δεν μπορώ
αν και το θέλω
να σε σηκώσω και πάλι
όρθια...
γιατί ο ήλιος σταμάτησε
να στέλνει
τις βιταμίνες της ζωής σου...
Με πονάει που βλέπω
τα βράδια
το καντήλι
μόνο του
να σε ζητάει
γιατί δεν θέλει
να χάσει την αγάπη σου...
Με πονάει που τώρα
όλοι χάθηκαν από κοντά σου
γιατί κατάλαβαν
πως δεν έχεις την δύναμη
να κουβαλάς άλλο
τις σακούλες
με τα σκουπίδια τους
που κουβαλούσες μια ζωή
σε αντάλλαγμα
της αγάπης σου...
Με πονάει
που ο κόσμος πλάστηκε
τόσο άθλιος....
Και πάνω απ' όλα
με πληγώνει
που ο Αθέατος... Χαμογελάει...
Με ότι Πονάει...
Νίκος Στυλιανού