Στο δέντρο της σιωπής κρέμονται οι καρποί της γαλήνης
Σταγόνες βροχής κρούουν την αμπαρωμένη σιωπή
που ύστερα από ανείπωτα βράδια κάμπτει το αδάμαστο εαρινό κορμί της
γονυπετής νωχελικά μα τόσο ηδονικά πάλλει τις καμπύλες της
απελευθερώνοντας τις γενετήσιες αρετές της.
Γλιστράει ανασαίνοντας βαθιά από τους ώμους της το αγνό φόρεμά της
ευωδιάζοντας τον πνιγηρό χώρο με αιδοιικό άρωμα.
που αναδυόμενο στο χώρο υγραίνει και τις πιο ξηρές πληγές..
Αλόγιστα ορμώμενος παρακολουθώ το εκστατικό τοπίο
μέσα από την κλειδαρότρυπα που πάντοτε κατασκόπευα τούτο τον κόσμο
οι αντίχειρες συσπώνται αντικρίζοντας τις κερασένιες της ρώγες
τα σάλια μου αναβλύζουν πνίγοντάς με στο ίδιο μου το σώμα
ένας ατσαλένιος μάνταλος το μόνο που μας χωρίζει
όλη η ζωή που φεύγει αυτό που αέναα μας ενώνει…
Εκτροχιασμένες ταχύρυθμες ανάσες θαμπώνουν τα παράθυρα
εμπνέοντας τους υδρατμούς για τελευταία τους φορά να ζωγραφίσουν,
καταπίνω λαίμαργα το δέρμα της ρουφώντας κάθε πίδακα του σφριγηλού κορμιού της
που ξεδιψάει τους πιο έγκλειστους και νοσηρούς νευρώνες
δημιουργώντας στις άκρες τους άνθη κατάλευκης αμυγδαλιάς!
Ατέρμονη πράξη ο έρωτας τρομαχτικός ο βρυχηθμός του
παρασυρόμενος όμως από τον οργασμό μου
λησμόνησα πως στην σπηλιά γεννήθηκε απ’την πλήξη..
και σκελετός ξάφνου ξανάγινα γεμάτος κοκκινόχωμα..
Η σιωπή τρικλίζει κουλουριασμένη στην γωνία
η βροχή ακόμα χτυπάει ευγενικά την σιδερένια πόρτα της δίχως να ξεσπάει καταιγίδα
-σσσσσσσσσ ..πέρασε και αυτό ηρέμησε...
DHMHTRHS GEORGAS
WOLFALAIRE