Τις νύχτες με πανσέληνο
στα πέτρινα χαλάσματα
ξυπνούν από τον ύπνο τους
του κάστρου τα φαντάσματα.
Θρηνούν στο φως του φεγγαριού
εδώ και χίλια χρόνια
με μάρτυρες μοναδικούς
της νύχτας τα τριζόνια.
Παίρνει το κλάμα ο άνεμος
και το σκορπά τραγούδι
η γη το πίνει και βλαστεί
του θάνατου λουλούδι.
Μαύρα έχει τ’ αγκάθια του
και τα μπουμπούκια μαύρα
κι απ’ τους χυμούς του τρέφεται
μαύρη του πένθους σαύρα.
Να ’στε αλαφροπερπάτητοι
γύρω απ’ τ’ αρχαία τείχη
για να μην το πατήσετε
στο δρόμο σας αν τύχει.
Γιατί αν το φαρμάκι του
τα χνάρια σημαδέψει
το δάκρυ απ’ τα μάτια σας
ποτέ δεν θα στερέψει.
Φόρος θανάτου θα δοθεί
στου κάστρου τα φαντάσματα
κάποιος δικός σας θα χαθεί
στα πέτρινα χαλάσματα.