Φλεγόμενη νύχτα , αμαζόνα του ονείρου.
Στον κύκλο του φεγγαριού σπαράζει μια χελιδόνα.
Χιλιάδες οι στρατιές στο κατώφλι μιας ελπίδας.
Μαύρα πουλιά έραψαν χωρίς να το 'χω καταλάβει
με ατσάλινη κλωστή τα όνειρά μου.
Προς τα πού να στρέψω τα μάτια της ψυχής μου
όταν ο κόσμος έγινε μια απέραντη θάλασσα
με τα μεγάλα ψάρια να τρώνε τα μικρά;
Και εγώ ναυαγός δεμένος στο κατάρτι του φόβου
να προσπαθώ νύχτα-μέρα να κόψω τα δεσμά μου
αντλώντας δύναμη από τα λόγια του ΟΔΥΣΣΕΑ,
που μου ζητά μέσα από τους αιώνες
το ταξίδι μου να φτάσω στο τέρμα,
ακόμα και αν είναι γραφτό της μοίρας μου
να παλέψω με τα πιο άγρια θηρία
ακόμα και με αυτά τα θηρία
που κουρνιάζουν στα ίδια μου τα δάση,
αρκεί να βγω από αυτό
με το ένδυμα του ανθρώπου
και όχι την προβιά των λύκων.
Βάσω Μπρατάκη