Sub Menu

Κείμενα/έργα μελών και Κριτικές (εκτός Αρχείου)

There are 2165 listings and 3770 reviews.

Eίσοδος Μελών

Who's Online

Έχουμε 1561 επισκέπτες συνδεδεμένους

Καλώς ήρθατε

στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να υπηρετήσουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, που έχει δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Επιθυμία μας  είναι να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία, με την δικιά σας βοήθεια και συμμετοχή .

Εκτύπωση PDF
RSS
Logo Gate * Ποίηση Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣ….
 

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣ…. Hot

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣ….

Σαν Σύμπαν εσκοτείνιασε
ακούστηκαν εκρήξεις..
η ώρα μας πλησίαζε
Θεός ανακοινώσει,
αν γνώση μας παραδεχτή,
ή πρέπει να γυρίσουμε
στη Γη να συνεχίσουμε…

Χέρι του φίλου μου κρατώ
σφιχτά με αγωνία.
Κι’ οι δυό φοβόμασταν πολύ
λάθη μας μη πληρώσουμε
γυρίσουμε ματώσουμε
και πάλι κατορθώσουμε
το μόνο να πονάμε.

Όμως ο ήχος – αστραπή
κι’ η Θεία Παρουσία,
μας κάναν να χωρίσουμε
τρέξουμε μ’ αγωνία.

Ποτέ τον φίλο μου ξανά
δεν βρήκα στην πορεία.
Την εντολή, βαλίτσα μου
τον δρόμο ακολούθησα
μαζί με πλήθος άλλους.
Καρφιτσωμένη πέτο μου
μια λέξη, η Αγάπη.
Αυτή θα πρέπει εντολή
Θεού να εκπληρώσω.

Γεννήθηκα στον Πειραιά
στο φως του Αποσπερίτη,
μάνα μου είπε κλινική
λεγόταν Λειβαδίτη.

Στο πρώτο ακόμα βήμα μου
γύρισ’ η αγωνία,
τον φίλο μου τον έψαχνα
παντού, κάθε γωνία.

Μα πουθενά τα λόγια του
καμπάνες γνώριμης χαράς
και βάλσαμο δικαίου,
δεν μπόρεσα κι’ αν έψαξα
ποιήματα Αλκέου.

Έτσι το αποφάσισα
τον κόσμο ταξιδέψω,
μπας και τον βρω στο πουθενά
χαμένο του και μόνο,
και την ανάγκη μου μπορεί
κάποιο δικό του πόνο.

Βαπόρια τα ταξίδεψα
σε όλα τα λιμάνια.
Λαούς και χώρες γνώρισα,
τον κόσμο όλο έραψα
επάνω μου κοστούμι.
Τέλος, λιμάνι π’ έψαξα
λεγότανε Μπατούμι.

Μα πόνος πάντα μόνιμος,
χέρια μου το κανάτι
που το κρατούσα για να πιεί,
να πιεί να ξεδιψάσει
και τη συγνώμη φίλε μου,
γιατί σε είχα χάσει.

Απογοήτευση πικρή..
Ελπίδα μου χαμένη.
Μα ήξερα ο φίλος μου
πάντα θα περιμένει..
Και σαν Ελλάδα έριξα
μόνιμα αγκυρά μου,
σε μια πισίνα δροσιστώ
και κολυμπώντας ύπτιο,
σκέφτηκα πια την τύχη μου
ψάξω στο Διαδίκτυο.

Πήρα ξανά στα χέρια μου
γεμάτο το κανάτι,
για να το έχω έτοιμο
δροσιά του ξεδιψάσει.
Και μιας θυμάμαι από παιδιά
βιβλία τ’ αγαπούσαμε,
να γράφουμε, να παίζουμε,
με λόγους να παλεύουμε,
είπα Σελίδα Ποιητή και λόγου
για να φτιάξω,
που logoclub τ’ ονόμασα
σαλόνι του το στόλισα,
κι’ είπα να περιμένω..

Και ω ! του θαύματος κραυγή
χαρά ανείπωτη – τρελή,
εγώ που χρόνια έψαχνα
Πλανήτη να τον βρω,
τεχνολογία βοηθό που είπα να στηρίξω
αιτία έγινε χαράς να τον ανακαλύψω !

Και τότε ήταν η χαρά που έγινε αιτία
να πέσει απ’ τα χέρια μου
να σπάσει το κανάτι…
τον Φίλο μου τον λέγανε
ΑΝΤΩΝΗ ΜΥΚΟΝΙΑΤΗ.

Νίκος Στυλιανού

Κριτικές Χρηστών

Average user rating from: 4 user(s)

 

Αξιολόγηση:
 
5.0
 
 


Αν βλέπεις να ξεχειλίζει έτσι η ΑΓΑΠΗ σαν ορμητικός ποταμός το μόνο που μπορείς να πείς με ανακούφιση είναι Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΕ ΜΟΥ!
Reviewed by kate
June 26, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

Δεν υπάρχουν λόγια... μονάχα συναισθήματα και... συγκίνηση.... μα πως να χωρέσεις σε λέξεις κάτι που είναι αρχαιότερο από τις λέξεις... σιωπώ και ευγνωμονώ την Τύχη ή την Μοίρα ή το Θείο που ανταμώσαμε... ξανά!!! Σ΄ευχαριστώ πολύ φίλε... αληθινά...
Reviewed by SAILOR
June 26, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

Τα σχόλια περιτεύουν. Όλοι μας χαιρόμαστε Νίκο που σε έχουμε φίλο.
Reviewed by Nek
June 26, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

Σε μια φιλία αξίζει πάντα το.. 5
Reviewed by Anita
June 26, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 
 
Powered by jReviews

Κριτικές : Advanced Search

Κατηγορία:     Keywords: