ΠΥΡΑΚΤΩΜΕΝΗ ΛΑΜΠΑ

Οι συναλλαγές κι οι λάτρεις τους...

Ίσως τελικά να ήταν κι αυτό….η δίψα για μια στάλα ουρανό, η λαχτάρα για ανανέωση, αυτό που έλπιζε πάντα πως το καινούργιο θα φέρει. Και κάθε φορά ένιωθε σαν την πρώτη. Τους πλησίαζε γεμάτη υποσχέσεις, με βλέμμα πλάνο, κάπου χαμένο σε τρικυμίες και σε ανοιχτά πελάγη. Ταξιδιάρικο πουλί , με ορθάνοιχτα φτερά πάντα. Λες να πετάξει μακριά ή να κουρνιάσει σε ζεστές αγκαλιές. Δεν ήξερε…πάντα για αλλού ξεκινούσε και πάντα στα ίδια κατέληγε. Έτσι κι εκείνη τη νύχτα. Έβαλε στόχο το νέο σύντομο λιμάνι της.
Μικρός, όχι πολύ μεγάλος. Σίγουρα μικρότερός της. Θα ήταν πάνω-κάτω 28 κι εκείνη κόντευε 46. Γοητευτική γυναίκα, χείμαρρος. Γητεύτρα. Συνηθισμένη να μη περνά απαρατήρητη για τα πεινασμένα μάτια. Κορμί… κι ως εκεί. Σε αυτό ταξίδευαν οι περαστικοί έρωτες γιατί μέχρι εκεί ήταν η λαχτάρα τους. Πιο βαθειά η ψυχή της, τους έκαιγε, όπως η πυρακτωμένη λάμπα τις σκνίπες που γοητευμένες μαζεύονταν γύρω της.
Το μπαρ ήταν γεμάτο κόσμο, φωνές και μουσική στη διαπασών. Δεν άκουγε τίποτα. Απτόητη. Τον κοίταξε κατάματα. Βλέμμα στο βλέμμα. Σπίθες πετάχτηκαν που λες κι έκαψαν τις ρυτιδιασμένες εικόνες που άφησαν στο πέρασμά τους οι δεκαετίες. Νέος, ωραίος, γοητευτικός, παθιασμένος. Αρκούσε. Τι άλλο να ζητούσε; Τι άλλο που θα μπορούσε να της προσφέρει; Ουσία; Χμ…Ίσως σε μια άλλη εποχή, υπό άλλες συνθήκες. Τώρα πια όχι... μόνο αυτό.
Κινήθηκε νωχελικά προς το μέρος του και κάθισε δίπλα του. Άναψε τσιγάρο και φύσηξε τον καπνό γέρνοντας το κεφάλι της με σαγήνη, κοιτάζοντας τον κατάματα. Η πλανεύτρα καύτρα του τσιγάρου της φώτισε το γοητευτικό όλο υποσχέσεις βλέμμα της.
Εκείνος την κοιτούσε επίμονα… «άλλη μια ήδη κατακτημένη…», σκέφτηκε γεμάτος επιθυμία και ικανοποίηση… «Καθόλου δύσκολο τελικά…Άλλες εποχές, πιο βολικές για όλους..», διαπίστωσε πλέον πιο ανάλαφρος. Έκανε νόημα στον μπάρμαν. «Φέρε στη κυρία ότι πίνει, κερασμένο!». Την κοίταξε έντονα βάζοντας όλη του τη γοητεία. «Έχεις το πιο καθηλωτικό βλέμμα που με έχει κοιτάξει ποτέ!» της είπε. Εκείνη χαμογέλασε, «μια από τα ίδια…», σκέφτηκε, «…άλλος ένας δεδομένος και προβλέψιμος γόης της μιας βραδιάς».
-Τι θέλεις; τον ρώτησε τονίζοντας τις λέξεις με πρόκληση.
-Να σου υποσχεθώ! Nα σου στολίσω το μυαλό με ότι πιο όμορφο ξέρω…λέξεις, σιωπές, νότες, εικόνες, ζωγραφιές…, απάντησε με ωμή ειλικρίνεια.
-Χμ…και μετά;
-Να μου παραδοθείς άνευ όρων. Χωρίς «για πάντα», χωρίς «ποτέ…»!
-Κι ύστερα;
-Να είσαι δυνατή. Μη με πιστέψεις, να κάνεις πως με πιστεύεις αλλά μέσα σου να ξέρεις πως ότι σου πω θα είναι αλήθεια της στιγμής που θα κρατήσει όσο μια ανάσα.
-Μόνο αυτά; Χμ...Συνηθισμένες απαιτήσεις…κάτι άλλο;
-Να είσαι δική μου για όσο σε λαχταρώ. Μετά δεν με νοιάζει, κάνε ότι θες. Δικό σου το παιχνίδι, εγώ θα έχω φύγει.
-Θα είμαι.
-Να το πιστέψω;
-Ναι, φυσικά! Nα το πιστέψεις όπως θα πιστέψω κι εγώ τις δικές σου "υποσχέσεις"…κάτι άλλο;
-Να με αφήσεις να παίξω ωραία το ρόλο μου, να δώσω την παράστασή μου, να με θαυμάζεις, να με επικροτείς. Κάνε πως με πιστεύεις. Πως όταν κλαίω είναι αλήθεια, ότι θυμάμαι είναι πραγματικότητα. Μαύρες σελίδες στη βασανισμένη ζωή μου θα σου πω και θα στις περιγράψω. Κι εσύ, όταν πονάω θα προσποιείσαι πως νιώθεις τον πόνο μου. Μπορείς;
-Μπορώ…είμαι καλός θεατής, δεκτικός και με κατανόηση. Εξάλλου λατρεύω τα υποκριτικά ταλέντα και τον τρόπο έκφρασης τους κι οι συναναστροφές μου με έμαθαν να αντιδρώ σωστά στα δικά τους ερεθίσματα.
-Δηλαδή;
-Να πιστεύω τις στιγμές που μου χαρίζουν και να τις ζω σαν να ήταν αληθινές.
-Και;
- Kαι έτσι τους δίνω την ικανοποίηση που ψάχνουν. Όλα τα «υποτιθέται» γίνονται «βεβαιότητες». Συμφέρει για να περνάς καλά το σύντομο διάστημα που επιλέγεσαι και επιλέγεις. Συμφωνείς;
-Συμφωνώ. Λογικότατο.
- Λοιπόν; Aυτά;
-Αυτά…Kαι κάτι τελευταίο.
- Πες μου.
- Όταν θα φύγω μη με σταματήσεις. N' αφήσεις τις πόρτες ανοιχτές και τα μονοπάτια ανεμπόδιστα. Θα το αντέξεις;
-Φυσικά! Το έχω ξαναδεί το έργο αλλά ποτέ δεν το βαριέμαι, πάντα κάτι νέο μαθαίνω.
-Σαν τι;
-Να τεστάρω τον εαυτό μου πείθοντάς τον πως ο επόμενος θα μείνει για πάντα!
του απάντησε γελώντας δυνατά.

Kalliope K.

"Anasa"