ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ "ΛΕΥΚΗΣ ΣΑΡΚΟΣ", ΞΕΠΛΥΜΑΤΟΣ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΩΝ

Έφτασαν κάποιοι μήνες, για να καταλάβει το λυκόπουλο  εκ των έσω, τι παίζει και πως περιπαίζει η κατάσταση των δήθεν φορέων ενημέρωσης και πολιτισμού τον πολίτη και πως διαπαιδαγωγεί τους νέους.

Έκανε και  διατριβή επί του θέματος. Λίγο η …έκτη αίσθηση του είδους μας, λίγο η ευαίσθητη μύτη του στις μυρωδιές, το αεικίνητο λυκίσιο μάτι του, το έκαναν ειδικό, προφέσορα και αναλυτή και επικριτή και άρχισαν πάλι ν’ ακούγονται τα …αρχ….

-Στο εργοτάξιο παραγωγής της καθημερινότητας.

-Ο άνθρωπος με τη φόρμα. Χρόνια στη Ζωή. Η κίνηση συνεχής, πανομοιότυπη, έδινε στην πορεία του τη μονοτονία της επαναλαμβανόμενης πραγματικότητας.

Ήθελα από καιρό να μου μιλήσω με τις δικές μου ασύνορες κραυγές που έπνιγαν οι ανατολές των καρναβαλιών και μεθούσαν οι τρομαγμένες ερωμένες - θεατρίνες ξεπεσμένες με τους αλλότριους υποβολείς να υποσκάπτουν τη νοσταλγία των εποχών τους των χρυσών σαν έπη που ναυάγησαν όταν οι τυφλοί ποιητές αρνήθηκαν τα έπαθλα της γραφής τους αφού είχαν ήδη αρνηθεί την πολυτέλεια των εξωφύλλων τους με άδολα ταξίδια στον κόσμο των υπερπόντιων αισθημάτων με ολόκληρο το συν τους συν του μυαλού τους έξω απ' το χρόνο που τρώει ένα ένα τα μέλη της φύσης κι έξω από τα συμπλέγματα των αναγκών που παραλύουν το νου αλλά μ' ένα μεθύσι ατέρμονης δίψας για ανάδειξη της αλήθειας και πίστεψέ το κι εσύ υπάρχει αυτή πάνω απ' το θέατρο σκιών με τα πτυσσόμενα καθίσματα για ανετότερη προσαρμογή των θεατών στις σκηνικές εναλλαγές

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το σε συγγραφική εξέλιξη βιβλίο του Δημήτρη Μαμάκου με τίτλο <Πάνω Από Τα Σύννεφα>.

Το απόσπασμα είναι από το κεφάλαιο με θέμα την δεύτερη επίσκεψη και την εικοσαήμερη διαμονή μου (στα πλαίσια εθελοντικής εργασίας) στο Κατμαντού, έπειτα από ένα μήνα ταξιδιού στην χώρα.Έμενα σε έναν ξενώνα στην βουδιστική γειτονιά του Κατμαντού, όπου βρίσκεται και η μεγαλύτερη στούπα (ναός) της νότιας Ασίας.

Έκανα μια βουτιά στα παγωμένα νερά της θάλασσας να νιώσω λίγο.Να ξυπνήσω λίγο.Είναι περίπου 7 το πρωί.Ο πατέρας μου έφυγε πριν από λίγο για το χασάπικο.Τον παρατηρούσα καθώς έπινε αργά τον καφέ του,λίγο πριν φύγει.Γέρασε κι αυτός.Γέρασε και το πάλαι ποτέ πρότυπό μου,αυτό που πάντα νόμιζα ότι είχε δίκαιο σε όλα.Δεν σε κατηγορώ πατέρα,απλά με τον χρόνο όλοι έτσι καταλήγουμε.Και καταλαβαίνουμε ότι κανείς δεν έχει δίκαιο σε όλα και κανείς δεν είναι τελικά το ιδανικό και το απόλυτο είδωλο.

Φεύγω για λίγο από αυτή την γκρίζα πόλη

Που μονίμως είναι πνιγμένη σε ένα μεγάλο σύννεφο.

Πάω λίγο πιο κάτω,πιο νότια,στο χωριό μου

Σε κείνη την πράσινη θάλασσα που ήταν ήσυχη σαν λάδι.

μια καρδια ματωμενη μια ψυχη παγωμενη/ 
αληθεια κ ψεμα σε μια σχεση φωτεινη/
δινεις παιρνεις ομως τι κριμα/ 
σαν καταληγεις με ακαλυπτη επιταγη στο χερι/
γεματος απουσια/
 

επανασταση...μια λεξη...μικρη ασημαντη μια κουκιδα στο τεραστιο πληθος των λεξεων της ελληνικης γλωσσας...που υπηρετειται παντα απο μικρους ασημαντους ανθρωπους...ανθρωπους που δεν τους μαθαινει ποτε κανεις, που μενουν στην αφανεια οχι απο επιλογη αλλα γιατι οτιδηποτε αλλο το βλεπουν σαν ξενο κ αρα μη αναγνωρισιμο στη δικη τους κοσμοαντιληψη...