Όταν πέσει το σκοτάδι στις ράχες του βουνού, νιώθεις δυο τεράστια μάτια, σκούρα και τρομαχτικά να σε κοιτάζουν λεπτομερειακά. Στα ρέματα κυλάει το άφθονο νερό κι ακούγεται σαν τις απαλόχρωμες φωνές των κοριτσιών του χωριού που συζητούν. Τότε θέλεις να στήσεις αυτί για να κρυφακούσεις και να μάθεις τα μυστικά τους. Μα το σκοτάδι που ορμάει σ’ όλο το χωριό και δεν αφήνει στέγη ανέγγιχτη και βασανιστικό καημό ανθρώπου, μπαίνει από τις καμινάδες και μαγαρίζει τους τοίχους του σπιτιού, σεργιανίζει στα δωμάτια και όταν έρθει η ιερή ώρα του ύπνου πάει να φυτευτεί στα όνειρα και να γεννήσει εφιάλτες.

Ο κόσμος έφερνε στροφή μια γύρα κι εκεί που πιο πριν ήταν ένας μικρός Κινέζος που κάπνιζε σε ένα σοκάκι της Σαγκάης , που πιο πριν από αυτόν ροχάλιζε κάτω από έναν ίσκιο κίτρινης τέντας ένας χοντρός Μεξικανός , εκεί στο σημείο αυτό τώρα ήμουν εγώ που πάλευα να ακούσω τι λέγανε ο πατέρας με τη μητέρα σκυφτοί πάνω στο ξύλινο τραπέζι . Οι παράλληλοι με βοηθούσαν να κοιμηθώ παλιά αλλά τελευταία αυτό το παιχνίδι που μου είχε μάθει ο θείος Τζ. δεν έπιανε καθόλου . Η παράλληλη γραμμή πάνω στην οποία κινιόμουν εγώ και τόσοι άλλοι άνθρωποι , δεν με νανούριζε , ίσα ίσα με κράταγε ξύπνιο βραδιές τις οποίες μέσα μου ευχόμουν να κοιμάμαι .

Ποτέ δεν ήμουν η καλή νοικοκυρά! Αν μπορούσα να αποφύγω να τα κάνω θα
τα απόφευγα .Όμως  καμιά φορά  με έπιανε η ευλάβεια για   καθαρισμό
που έκανε το σπίτι λαμπίκο ,αλλά  κρατούσε τόσο λίγο. Τα ξαπολούσα
πάλι  κι άδικα η μάνα μου φώναζε όταν  κρυμμένη στο ανώγι έπεφτα με τα
μούτρα στο διάβασμα .Τι να κάνω ! πάντα μου άρεσαν τα βιβλία και ποτέ
δεν ρωτούσα ποιος ήταν ο συγγραφέας .Απλά να διαβάζω και να μαθαίνω .

Τα τρία φεγγάρια είχαν μόλις αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους στο ουράνιο στερέωμα κι αυτό τα υποδεχόταν με ένα ελαφρό μωβ χρωματισμό και μερικές πινελιές πορτοκαλί ενδιάμεσα.

Ο Ξένος σταμάτησε το άλογό του δίπλα στην γέρικη ιτιά της λίμνης Σάτιρα και σκέφτηκε πως ήταν καλό μέρος για να ξαποστάσει απόψε. Ξεπέζεψε και έδεσε την λευκή Απώλεια στο δέντρο χαϊδεύοντας παράλληλα τη χαίτη της.Εκείνη του αποκρίθηκε με ένα κούνημα του κεφαλιού της προς τα δεξιά .Χαμογέλασε ο γέρος πολεμιστής και τράβηξε κατά τη λίμνη.

Γραμμένο από**  Ηλία Δεσύλλα και Αντώνη Μυκονιάτη

Ο Επισκέπτης της Νύχτας

ΒΡΟΧΗ ΈΠΕΦΤΕ ΉΡΕΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ το απόγευμα. Ήμουν εκεί με την ομάδα που σφράγισε τον τάφο. Η διάθεσή μου δεν ήταν και η καλύτερη εκείνη τη μέρα. Γενικά δεν μου άρεσε εκείνο το μέρος. Ήταν εχθρικό σε μας. Το έβλεπες στα πρόσωπα των ανθρώπων, το έβλεπες στις μέρες που ξημέρωναν και έφευγαν. Μου έλειπε η όμορφη Καλαβρία με τον ήλιο της και τις ελιές της. Μου έλειπε η ξεγνοιασιά εκείνης της ζωής. Το κτήμα του πατέρα. Οι γυναίκες με το μελαψό δέρμα και το τραγουδιστό γέλιο τους.

Η μασιά της έκαιγε ακόμα τα χέρια, τα ξύλα τριζοβολούσαν στην φωτιά και εκείνη έκανε παρέα με τις αναμνήσεις...

Άσχημη παρέα οι αναμνήσεις...

Σύντομο πεζογράφημα εμπνευσμένο απο εναν ανεκπλήρωτο έρωτα του παρελθόντος

Λίγο πριν το τέλος όλα ξαναρχίζουν...

Μαίρη μου ,πρέπει να πα να τον δείς.Οτι και να,κανε είναι πατέρας σας...
-Ναι !Μπήκε στον κόπο και μας έσπειρε !(Την διακόπτω εγώ ειρωνικά
καθώς ετοιμάζομαι να πάω στην θάλασσα.). Θέλω να ευχαριστηθώ τις
διακοπές μου ,όχι να πάω να ιδώ εκείνον.!σκέπτομαι σαν βάζω στην
ψάθινη τσάντα την πετσέτα.

- Να σας ζήσουν, καλούς απογόνους!

- Ευχαριστούμε, εσείς είστε ελεύθερος;

-Μάλιστα.

- Καλή ζωή!