Φαρδύς ο ώμος του φθινοπώρου
ρολόι στην αξημέρωτη μελαγχολία
άλλαξε μεριά στον ήλιο
στα αλογάκια που πέτρωσαν στα αλώνια
την στιγμή που μούσκευαν τα κορμιά
ανατριχιάζοντας στην αίσθηση της βροχής.

Σε αντάμωσα την ώρα που έβγαινα από μια θύελλα
κρατώντας βαθιά κάτω από το δέρμα
τον όρκο να ξανάβρω και πάλι μια στάλα ήλιο,
θα ήταν θυμάμαι  την ώρα που έφευγε η ημέρα
ή μάλλον καλύτερα
την ώρα που άρχιζε η νύχτα
τότε που πάλευα με την σιωπή μου
μην έχοντας την δύναμη να πλάσω καινούργια λόγια.

Εσύ ο Μεσσίας  που αιώνες τώρα
χτίζεις το γκρέμισμα της γενιάς μου
ελευθερώνοντας στρατιές από μαύρες νυχτερίδες
όταν ορδές βαρβάρων γκρεμίζουν τα ιερά μου,
και ο λήθαργος σαν  μαύρο αίμα  κυλά
κοχλάζοντας στα κανάλια του μυαλού μου.

Φαντάσματα οι αναμνήσεις της παιδικής μου νιότης

Και συ έχεις φύγει –έχεις χαθεί

Ο δρόμος έχει γίνει μικρός

Ζωή του ανθρώπου
αίνιγμα διαβασμένο  από την μοίρα
μνήμη που αχόρταγα την βαραίνει ο χρόνος.
Μια δίψα μας έφερε σε αυτά τα ακρογιάλια
και είναι οι ψυχές μας
κορμιά που ολοένα αναζητούνε
μια στάλα δροσιάς στην βαθιά λήθη.
Ηδονικά πλοκάμια που έσφιγγαν την ψυχή μας
τα λόγια  που πιστέψαμε με πάθος και λατρεία
ανώριμοι ίσως για να νιώσουμε την φιδίσια αφή τους
και απόμειναν της ψυχής μας τα πέταλα μονάχα
μέσα στην σιωπή τους να αγωνιούνε
κακής θύμιοσης μη τα 'βρει η σαϊτα .
Βάσω  Μπρατάκη

Η Τζ. κάθισε μπροστά στον ολόσωμο καθρέπτη
Καθώς το είδωλό της από άσπρο νυφικό δάκρυζε
Και οι πλεξούδες από τα μαλλιά της πλαισίωναν 
Αυτόν τον γλυκό αντικατοπτρισμό μες στο χρόνο.

Μαύρη επέτειος  πάλι κι ο χρόνος προσπερνά.
37 χρόνια η προσμονή ν' αντικρίζει
την   άδεια  θέση στο τραπέζι μας .
Κι ακόμα η καμπάνα να μην θέλει να  χτυπήσει  χαρμόσυνα .
Περπατάμε  πάλι και κοιτάμε
κι ο κόσμος πηγαινοέρχεται,
στην οδό Λήδρας.

Πέτρινη μέρα

Ψεύτικο φως που παγώνει τα μάρμαρα
και κρυώνει την καρδιά τους…

Ιδρωμένο χώμα στις άκρες της προσπάθειας,
σκαρφαλωμένο στ’ αγριόχορτα
που πεθαίνουν.

Πέτρα που ονειρεύτηκε
να λάμψει και να τιμηθεί,
μα το καλέμι την αρνήθηκε με πείσμα
φλερτάροντας το μάρμαρο…