Σ' αναζήτησα

στους κώδικες του ονείρου

στις πολυσύχναστες λεωφόρους της νύχτας

κατεβαίνοντας τα τελευταία σκαλοπάτια

μιας πονεμένης μέρας,

επαίτις του ανθρώπινου συναισθήματος

στον πυρετό μιας   νύχτας

την ώρα που αποστήθιζα

την αλφάβητο της σιωπής των άστρων

χαμένη σε ατέρμονα ταξίδια

Φλεγόμενη νύχτα , αμαζόνα του ονείρου.
Στον κύκλο του φεγγαριού σπαράζει μια χελιδόνα.
Χιλιάδες οι στρατιές στο κατώφλι μιας ελπίδας.
Μαύρα πουλιά έραψαν χωρίς να  το 'χω καταλάβει
με ατσάλινη κλωστή τα όνειρά μου.

Τόσο φως και εγώ να περπατάω τυφλός
σαν άλλος Οιδίποδας.
Και εσύ ζωή ,που μου υποσχόσουν
πως όλα ήταν δικά μου,
πώς τόσο  άσπλαχνα τώρα μου τα παίρνεις πίσω
και κατάντησα να πορεύομαι
φτωχός και κουρελιάρης , κάτω από τα άστρα,
χωρίς να έχω πού την κεφαλήν κλίναι;
Πού είναι το φως που έσχιζε την ημέρα,
ξυπνώντας την περηφάνια στα πανύψηλα βουνά ,
και το γαλάζιο στην πλάτη των κυμάτων;
Θεέ μου  , πως χάθηκαν όλα τόσο ξαφνικά
κι έπεσαν ξεδιάντροπα οι μάσκες;

Θα σε ζητήσω μες στα σύννεφα

στάλα μικρή τ’ ονείρου,

και σαν θα πέφτεις απαλά

στου έρωτα τα τρεμάμενα κορμιά,

θ’ απλώνεσαι παντού στη γη την ξεραμένη.

Όπου υπάρχει πόνος και καρδιά φυλακισμένη,

στων πόθων τα πολυτάραχα ακρογιάλια…

Θα σ’ αγκαλιάσω όπου και να ’σαι,

θα σε στολίσω με την Ανατολή

κάθε φορά που ο ήλιος βγαίνει να γελάσει

σε μια καρδιά που πάει ν’ αναστενάξει

μπρος στην απεραντοσύνη των βουνών.

Θ’ αγγίζω με το μετάξι των καινούργιων λουλουδιών

τα δροσοσταλαγμένα βλέφαρα

που έκρυψαν πόθους ανεξημέρωτους

και πάθη αλαφιασμένα στων φεγγαριών τις δίνες.

Στα μάτια σου θα σβήσω το παράπονο

στέλνοντας ούριους ανέμους

και μια γραμμή ανεμελιάς θ’ αρχίσω να ζωγραφίζω

με τα πινέλα της καρδιάς που χρώματα εφευρίσκουν.

Αλήθεια
πόσο γρήγορα η νιότη μας έσβησε;
Σαν  ένα ποτάμι από πουλιά
στον καθρέφτη μιας ξεχασμένης δύσης
όταν η γραμμή της οδύνης
αχνόφεξε στον ορίζοντα της μνήμης
για το όναρ που χάθηκε
αφήνοντας μια βαθειά χαρακιά
όμοια με αυτήν που κεντούσε
το πουκάμισο της ψυχής του Οδυσσέα.

Και πάντα ένας πειρατής
που στο βλέμμα θα 'χει
τη φωτιά εκατό φεγγαριών
με το τραγούδι των δελφινιών
πλάνα θα πλευρίζει την νύχτα
και τα μενεξεδιά βαπόρια
που κουβαλούν τα όνειρα
στις θάλασσες της καρδιάς
με μαεστρία θα λεηλατεί,
όταν στην αμμουδιά
αντί για χορός θα στήνεται
το πονεμένο τραγούδι
μικρής θλιμμένης γοργόνας
που ψάχνει το αθάνατο νερό
την αγάπη της να ποτίσει
όταν σαν βασιλικός μοσχοβολά
στο παράθυρο της σελήνης.

Πέρα από τα όρια της ψυχής μου,
όπου οι βράχοι του πόνου,
κάνουν την επιβίωση μονοπάτι δύσβατο,
χορταριασμένα όνειρα,
ποδοπατημένα από τις απατηλές προσδοκίες,
αναζητούν την άκρη της μνήμης,
στη λήθη που κτίζουν οι απατηλές φωνές .

Όταν βαριά η πόλη κοιμάται
στα πέτρινα προσκεφάλια του ύπνου
τις νύχτες που τα φώτα αιμορραγούνε
στις μεγάλες λεωφόρους του ονείρου
τότε και εγώ αναζητώ εσένα,
το πιο όμορφο από τα όνειρά μου
μακρινό δειλινό βαμμένο
στο αίμα μικρής χελιδόνας .

Και είναι και εκείνο το προϊστορικό κοχύλι
που μέσα του έκλεισαν στοργικά οι αιώνες
το εφτασφράγιστο μυστικό
της δημιουργίας του κόσμου
όταν η γη χωριζότανε από τον ουρανό
κάτω από την βροχή μυριάδων άστρων
και εγώ ο θνητός γεννιόμουνα
από βροχή και χώμα.