Κοιτώ τη θάλασσα ν' απλώνεται μπροστά μου
κλείνω τα μάτια για να κλάψω σιωπηλά
πέτρα θα κάνω πάλι απόψε την καρδιά μου
να την πετάξω στης ψυχής σου τα βαθειά
Καράβια πέρα στ' ανοιχτά που ταξιδεύουν
σκάνε τα κύματα στα βράχια ηχηρά
όσοι μπλεξίματα με δαίμονες γυρεύουν
αμαρτωλοί και κολασμένοι τελικά
(R)
Του φεγγαριού το μονοπάτι όσοι περπάτησαν
το όνειρο τους ζήσανε για μια στιγμή
μα ήταν μόνοι που τα θέλω τους φυλάκισαν
και πληγωμένοι επιστρέφουν το πρωί
Το πρώτο φως έρχεται για να τους λυτρώσει
θ' απαλλαγούν από του πόνου τα δεσμά
μ' αργά τη νύχτα το μυαλό τους θα θολώσει
στου φεγγαρόδρομου τη μαγική αγκαλιά.
MAGDA
