Όλοι ετοιμαζόντουσαν για το μεγάλο πανηγύρι που θα λάμβανε χώρα εκείνο το βράδυ, βλέπετε γιόρταζε ο άγιος του χωριού και ήταν από τα μεγαλύτερα γεγονότα της χρονιάς. Οι κυρίες ετοιμάζανε πίτες, γλυκά και κάθε είδους λιχουδιά μαζεμένες όλες μαζί στο σπίτι της Ατρόπου που ήταν χήρα και οι άντρες ήταν ακόμα στο καφενείο του Μπεκρή, πίνοντας καφέ οι πιο μεγάλοι ενώ κάποιοι είχαν αρχίσει κιόλας τα τσίπουρα με τη συνοδεία πάντα των εκλεκτών μεζέδων του Κυρ Ορέστη που τον φώναζαν μπεκρή για ευνόητους λόγους. Η ώρα ήταν γύρω στις 11 και μισή και πριν λίγο είχε σχολάσει η εκκλησία. Τα λιγοστά παιδιά που είχαν απομείνει έτρεχαν στα σοκάκια παίζοντας. Το συγκεκριμένο χωριό ήταν χτισμένο στη ράχη ενός ψηλού βουνού και το λέγανε Αόρατο, είχε ονομαστεί έτσι από τα πολύ παλιά χρόνια και ο καθένας είχε μια διαφορετική ιστορία που συνδέόταν με το όνομά του να πει. Ο Μπαρμπαζέφυρος για παράδειγμα έλεγε ότι το όνομα αυτό το έδωσαν οι πρώτοι κάτοικοι που ήταν αυτόχθονες γιατί δεν φαινόταν από κανένα άλλο σημείο της γύρω περιοχής, ο Πάνας ο βοσκός έλεγε ότι κάποιοι κατακτητές που είχαν έρθει από μακριά με πολύ βίαιες προθέσεις όταν έφτασαν δεν βρήκαν κανέναν γιατί οι κάτοικοι είχαν γίνει αόρατοι.

Θα σε ζητήσω μες στα σύννεφα

στάλα μικρή τ’ ονείρου,

και σαν θα πέφτεις απαλά

στου έρωτα τα τρεμάμενα κορμιά,

θ’ απλώνεσαι παντού στη γη την ξεραμένη.

Όπου υπάρχει πόνος και καρδιά φυλακισμένη,

στων πόθων τα πολυτάραχα ακρογιάλια…

Στα τζάμια του δειλινού
εκεί που σβήνουν οι γλάροι το πέταγμα τους
τα ρόδινα χείλη της φωτιάς
που βύζαξαν το κόκκινο από τα όνειρά μου,
όταν μύστης έγινες των ψίθυρων της αγάπης
και εγώ Αφροδίτη αναδυόμενη
μέσα από την θάλασσα των στίχων.
Και ήταν ο έρωτας το ξυπόλητο αγόρι
που έριχνε τα ζάρια στο απόμερο σοκάκι,
για να δει ποιός από τους δυο θα κερδίσει ,
όταν μέσα μας φύσηξε σαν γλυκόπνοο αεράκι
με την γλύκα των αηδονιών του Μάη
το τραγούδι της μούσας
όταν στεφάνια έπλεκε με τις λέξεις
τον έρωτα  για  να καλέσει κοντά της...

Βάσω  Μπρατάκη

Θα σ’ αγκαλιάσω όπου και να ’σαι,

θα σε στολίσω με την Ανατολή

κάθε φορά που ο ήλιος βγαίνει να γελάσει

σε μια καρδιά που πάει ν’ αναστενάξει

μπρος στην απεραντοσύνη των βουνών.

Θ’ αγγίζω με το μετάξι των καινούργιων λουλουδιών

τα δροσοσταλαγμένα βλέφαρα

που έκρυψαν πόθους ανεξημέρωτους

και πάθη αλαφιασμένα στων φεγγαριών τις δίνες.

Στα μάτια σου θα σβήσω το παράπονο

στέλνοντας ούριους ανέμους

και μια γραμμή ανεμελιάς θ’ αρχίσω να ζωγραφίζω

με τα πινέλα της καρδιάς που χρώματα εφευρίσκουν.

Τὸ κορίτσι ποὺ ἀγαπῶ,

Εδώ που ο  ήλιος χαμογελά
χαράζοντας πράσινες νότες
τροβαδούρος της ζωής
στις φυλλωσιές του κόσμου
και το φως διαγράφει
με την επιδεξιότητα του εραστή
το διάφανο στις φλέβες του κορμιού
μικρών πράσινων φύλλων,
έμαθα σαν λιβελούλα να μετρώ
τις ερωτικές στιγμές μου
στο νερένιο πρόσωπο του έρωτά σου
όταν το φως ανασταίνεται
προάγγελος μιας άνοιξης
από πολύχρωμα τιτιβίσματα,
ξέροντας το αύριο
ότι ίσως και να μην έρθει,
ομορφιά που γλιστρά σιωπηλά
στα διάφανα δάχτυλα της ημέρας
ζωή που δεν θέλει να λήξει
γεμάτη από έρωτα φορτωμένη ...
Βάσω  Μπρατάκη

Ζωγραφική :Βάσω  Μπρατάκη
Τίτλος έργου "Στις φυλλωσιές  "