οπτικοποιημένο διήγημα
"αγαπημένοι που χάθηκαν"
Μη φεύγεις έτσι πατέρα
Κάνει κρύο κι ο δρόμος μακρύς, δεν θέλω να είσαι μόνος
Να, πάρε μαζί σου την παιδική μου φωτογραφία,
αυτή που τρέχω στην αγκαλιά σου κι εσύ με σηκώνεις ψηλά και με γυρνάς σαν σβούρα
Αυτή που γελάω και ξεκαρδίζομαι και εσύ φωνάζεις
«θα σε πετάξω ψηλά, πιο ψηλά!»
Πάρε κι αυτή τη σάκα, αυτή που μου πήρες την πρώτη μέρα του σχολείου,
αυτή με τα ροζ λουλουδάκια και τις ομπρελίτσες.
Πάρε και τις πρώτες μου λέξεις, αυτές που πρωτοείπα το όνομά σου
Θυμάσαι; Θυμάσαι πως γελούσες;
Μόνο...Μη φεύγεις έτσι πατέρα
Δεν πρόλαβα να σου πω πόσο σε αγαπώ και πονάει η ψυχή μου
Μη φεύγεις έτσι πατέρα
Πάρε το πρώτο μου δάκρυ συντροφιά
αυτό που άφησα να ουρλιάξουν τα μάτια μου
Σαράντα χρόνια είμασταν μαζί
Αλήθεια...
Γιατί δεν περίμενες
να με δεις να γερνάω;
