Sub Menu

Κείμενα/έργα μελών και Κριτικές (εκτός Αρχείου)

There are 2086 listings and 3738 reviews.

Eίσοδος Μελών

Who's Online

Έχουμε 783 επισκέπτες και 1 μέλος συνδεδεμένους

Καλώς ήρθατε

στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να υπηρετήσουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, που έχει δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Επιθυμία μας  είναι να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία, με την δικιά σας βοήθεια και συμμετοχή .
Εκτύπωση PDF
RSS
Logo Gate * Διήγημα Η ΚΑΛΥΨΩ ΣΤΟ ΜΠΡΟΥΚΛΥΝ ( Α' Μέρος )
 

Η ΚΑΛΥΨΩ ΣΤΟ ΜΠΡΟΥΚΛΥΝ ( Α' Μέρος ) Hot

Ή

ταν εκείνη η κυρία στην τηλεόραση που μίλαγε για προσευχές και τέτοια. Έλεγε με πάθος ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν την προσευχή και το σταυρό τους, τουλάχιστον πριν κοιμηθούν. Αν το κάναν αυτό θα έσωζαν σίγουρα την ψυχή τους αλλά και ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος. Τα σάλια της πέφταν προς την οθόνη της τηλεόρασης και το λίπος στο λαιμό της ζάρωνε καθώς καλούσε τους πιστούς να προσευχηθούν. Κάπου ένας μέσα στο μπαρ έκανε το σταυρό του και κάτι ψιθύρισε, Θεέ μου άλλη μια χαμένη προσευχή… Ευτυχώς ο γέρο μπάρμαν άλλαξε κανάλι για να δει κάτι αθλητικά. Το κεφάλι μου είχε αρχίσει πάλι να πονάει. Αλλά δεν ήξερα αν ήταν από την τεκίλα ή την χοντρή κυρία. Αποφάσισα να πληρώσω και να φύγω για το σπίτι. Είχε νυχτώσει έξω και ένα ψιλόβροχο άρχισε να πέφτει. Μου άρεσε πολύ η αίσθηση της σταγόνας που πέφτει στο πρόσωπο πριν κυλήσει στην γη. Με γλύκαινε και με ηρεμούσε. Αν υπήρχε Θεός τότε σίγουρα ήταν μέσα σ'αυτή την σταγόνα βροχής. Χαμογέλασα και άναψα τσιγάρο. Ο δρόμος από το μπαρ του Ντέννις προς το σπίτι ήταν δύο τσιγάρα απόσταση. Τα τελευταία χρόνια αυτή ήταν η συντροφιά μου. Δύσκολη και βασανιστική συντροφιά αλλά με κρατούσαν από την τρέλα. Κάποτε ο καπνός τους έφερνε σκέψεις, τώρα απλά κάνει την δουλειά του. Τις διώχνει.

Έφτασα στο ερειπωμένο, πανάρχαιο κτήριο που με περισσό θράσος στεκόταν όρθιο ακόμη σ’αυτή την άθλια γειτονιά και έψαξα στο νοτισμένο μου σακάκι για τα κλειδιά μου. Μπορεί ο Ντέννις να με είχε ποτίσει ένα βαρέλι απ’αυτή τη σιχαμερή του τεκίλα αλλά, δεν τα’χα ακόμη ολότελα χαμένα. Και θυμόμουν πολύ καλά πριν σηκωθώ να φύγω από τη τρύπα μου, κάτι αιωνιότητες πριν, για το ραντεβού με τον εκδότη μου και μετά με τον υγρό μου θάνατο, ότι τα κλειδάκια μου αναπαύονταν όμορφα και τεμπέλικα σαν τη Σεχραζάτ στην αριστερή μου τσέπη. Μα, τι στο δαίμονα, είχαν κάνει φτερά! Σωριάστηκα σα τσουβάλι άμμου στο σκαλάκι έξω από την μανταλωμένη πόρτα με το κεφάλι μου να το σφυροκοπάνε οι δαίμονες της Αποκάλυψης και άρχισα να αναρωτιέμαι ποιος απ’ όλους θα με περιμάζευε πάλι σε καμιά, δυο ώρες με το ξημέρωμα. Μάλλον η Ντόρις, η χοντροκώλα νοσοκόμα που θα γυρνούσε από τη βάρδια της. Η Ντόρις… Την είχα ‘τακτοποιήσει’ αν καταλαβαίνετε τι εννοώ, κάμποσες φορές σε εποχές τόσο μακρινές όσο και ο Νώε. Και στο όνομα αυτών των μοναδικών μας στιγμών δεν ξεχνούσε να με χαρτζιλικώνει που και που. Α, ναι και να με μαζεύει από τα βουλεβάρτα όταν και οι κατσαρίδες με είχαν ξεγραμμένο. Κι αν δεν ερχόταν η Ντόρις… μπορεί ο Χεσούς… όχι θεέ μου, όχι αυτός… του χρώσταγα κι εκείνα τα 30 δολ…

- Έχασες τα κλειδιά σου;

Σήκωσα τα βλέμμα μου και μέσα στο ψιλόβροχο που κατούραγε ο Θεός είδα τον πρώτο ζωντανό άγγελο στη ζωή μου. Ναι, αλήθεια το λέω, ήταν εκεί, από πάνω μου, με κατάλευκο δερμάτινο τζάκετ, ολόχρυσα χυτά μαλλιά και δυο μάτια…

- Σήκω.

Έχουν οι άγγελοι τόσο ωραία φωνή; Μα, κι από την άλλη, σου απλώνουν το χέρι όταν έχεις γίνει ένας ασήμαντος μπόγος, τέσσερις το πρωί στην πιο κακόφημη συνοικία της Νέας Υόρκης;

- Έλα, μη μας πάρει το ξημέρωμα! Σήκω!

Το χέρι της ήταν αυτό που λένε οι συγγραφείς σαν και του λόγου μου, ‘οστεώδες’ αλλά τα ακροδάχτυλά της κατέληγαν σε μακριά νύχια βαμμένα κάτασπρα. Τώρα γιατί αυτό μου φάνηκε κακό σημάδι θα έπρεπε να απευθυνθώ στον Ντένις και το άθλιο πιοτό του. Της έδωσα το χέρι μου και, ωπ, σαν από θαύμα όρθιος πάλι!...

- Μοιάζεις λες και σε ξέβρασε η βροχή’, μου είπε κοιτώντας με παιχνιδιάρικα στα μάτια.

- Απλά δεν ήταν η βραδιά μου απόψε, της απάντησα.

- Έλα μέσα, μου είπε ανοίγοντας την πόρτα.

Την ακολούθησα μαγευτικά υποταγμένος από τον αέρα της, από την αύρα της. Και τα φοβερά οπίσθιά της που διαγράφονταν μέσα από το ξεθωριασμένο μπλε τζιν. Τι υπέροχη γυναίκα. Το καταλαβαίνεις όταν στην ζωή σου εμφανίζεται ξαφνικά μια τέτοια γυναίκα. Έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις, άγγελος του φωτός στο σκοτάδι της καθημερινότητας σου. Γεμίζει τις μέρες σου, τις νύχτες σου, κάθε ανάσα της δίπλα σου και ένας μικρός παράδεισος. Μα είναι σαν το καλό νυχτερινό μεθύσι. Φεύγει το πρωί και το μόνο που σου μένει τελικά είναι η ζάλη και ένα βαρύ κεφάλι. Τόσο βαρύ που συχνά κάνεις ώρες να σηκωθείς από το κρεβάτι, μπορεί και μέρες. Και θα πρέπει να θεωρείσαι τυχερός αν όταν ξυπνήσεις βρίσκεσαι στο κρεβάτι σου. Γιατί μπορεί να σηκωθείς και να είσαι σε κανένα σοκάκι, ξαπλωμένος μέσα στα ξερατά σου και να μην θυμάσαι πως και γιατί βρέθηκες εκεί. Αυτή την πορεία χαράζουν στην ζωή σου τέτοιες γυναίκες. Μα ποιος αρνείται να τις ακολουθήσει?...

- Τι τρέχει? Γιατί στέκεσαι στην εξώπορτα ακόμα σαν χαμένος? γύρισε και μου είπε γεμάτη δήθεν απορία.

- Κακιά τεκίλα, της είπα και προχώρησα.

Μπήκαμε στο εσωτερικό της πολυκατοικίας –για την ακρίβεια ο ξανθός άγγελος μπήκε, εγώ σύρθηκα- αλλά, αντί να πάμε προς το κλιμακοστάσιο, η πρωινή μου σωτήρας με οδήγησε μέσα από ένα σκοτεινό διαδρομάκι προς μια άλλη, άγνωστη για μένα κατεύθυνση. Πέντε χρόνια σ’αυτό το σκατόπυργο, πως δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι υπήρχε αυτό;


- Μα, που π…, πήγα να ψελλίσω μια ένσταση αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να μείνω πίσω και να την ψάχνω.

- Έλα, μην αργείς, προχώρα!», άκουσα σαν μέσα από σπηλιά τη φωνή της και πήρα πάλι τα πάνω μου. Κοίτα να δεις που το γαμ… το κτήριο του γερο-Ρίσμαν του Οβριού, θα μου προέκυπτε και Ντίσνευλαντ! Ξαφνικά έφαγα τα μούτρα μου πάνω σε ένα εμπόδιο και διπλώθηκα στα δυο από το πόνο.

- Το κέρατό μου!…»

- Δε βλέπεις τη τύφλα σου, χαζούλη… έλα, από δω!…», άκουσα πάλι τις οδηγίες προς ναυτιλομένους με εκφωνήτρια την Κιμ Νόβακ. Ευτυχώς αίμα δεν έτρεχε στο δύστυχο κρανίο μου αλλά ένιωθα το κάθε αγγείο μέσα μου να παίζει τουμπερλέκι. Η καρδιά μου νόμιζα ότι ήθελε η σκρόφα να εγκαταλείψει το σκάφος και να πεταχτεί έξω και λίγο πριν ξανασωριαστώ στα άγνωστα πατώματα που είχα βρεθεί, ένιωσα μια εντελώς διαφορετική αίσθηση. Μια θεία μουσική ξεχυνόταν από το πουθενά και χωνόταν στ’αυτιά μου.

- Βιβάλντι! Γαμώτο! Ψόφησα και ήρθα στο Παράδεισο! Αποκλείεται!, φώναξα και η μυστηριώδης ξανθιά με το μπαλκονάτο μπούστο και τους γλουτούς παραγγελία από τον Μιχαήλ Άγγελο, ξέσπασε σε βροντερά γέλια.

- Όχι, όχι αγόρι μου, δεν είσαι στον Παράδεισο… στον δικό μου Παράδεισο ήρθες…

Άνοιξα τα ματάκια μου για πρώτη φορά μετά από ώρα… Και αυτό που αντίκρισα, Παναγιά Μαντόνα, ήταν έξω από κάθε περιγραφή…

Πραγματικά πανέμορφες γυναίκες χόρευαν γύρω μου με κορμιά που σκανδάλιζαν! Ούτε στα πιο απόκρυφα όνειρα του δεν σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να προσελκύσω την προσοχή αυτών των θείων πλασμάτων.

Ποια νεράιδα κούνησε το μαγικό της ραβδί για χάρη μου; Αναρωτήθηκα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!

Τόσα θηλυκά με τόσες επιθυμίες ! Σίγουρα, νεράιδα θα ήταν αυτή που με οδήγησε εδώ. Για μένα τα κάνει όλα αυτά!

Όποια και αν ήταν αυτή η νεράιδα δεν θα την εγκατέλειπα ποτέ!

Ένας τεράστιος καθρέπτης στα δεξιά μου κίνησε τον ενδιαφέρον και καθώς κοίταξα μέσα …

Ποτέ ξανά δεν είχα δει τον εαυτό μου τόσο αλλιώτικο σε έναν καθρέφτη. Τα μαλλιά μου είχαν ξαφνικά μακρύνει και γίνει κατάμαυρα, χωρίς ίχνος άσπρης τρίχας. Δυό μικρές φωτιές καίγαν μέσα στα μαύρα μάτια μου, κάνοντάς τα πολύ πιο ζωηρά από ποτέ άλλοτε. Και το καλύτερο, έδειχνα να έχω χάσει όλο εκείνο το βάρος που τα χρόνια πρόσθεσαν στο πέρασμά τους. Έδειχνα νέος, γεμάτος δύναμη και σιγουριά. Πρέπει να ήμουν πολύ μεθυσμένος τελικά.

- Οδυσσέα…, η ξανθιά θεά είχε έρθει από πίσω μου χωρίς να την καταλάβω και μου ψιθύρισε στο αυτί. Ένιωσα την καυτή ανάσα της στο σβέρκο μου. Ανατρίχιασα σε όλο μου το σώμα.

- Όχι... Ρόμπερτ. Με λένε Ρόμπερτ…, της απάντησα μηχανικά σχεδόν εξακολουθώντας να κοιτάζω το είδωλο στον καθρέπτη.

- Οδυσσέα, συνέχισε να μου λέει με ψιθυριστή φωνή και αρχίζοντας να μου ξεκουμπώνει το πουκάμισο. Δεν αντιστεκόμουν. Δεν υπήρχε λόγος άλλωστε. Μ’ άρεσε πολύ όλη αυτή η κατάσταση. Ήμουν σαν υπνωτισμένος σε έναν μικρό μαγευτικό κόσμο. Σιγά σιγά άρχιζαν να μαζεύονται και οι άλλες κοπέλες γύρω από μένα και τον ξανθό άγγελο. Τα λευκά τους φορέματα κυμάτιζαν μόνα τους υπό την επίδραση μιας χαλαρής ερωτικής μουσικής. Μοιάζαν όλες σαν να μην πατούσαν στην γη. Και ήταν όλες τους υπέροχες. Το πουκάμισο έπεσε σαν λεπτό φθινοπωρινό φύλλο στο πάτωμα. Και τότε είδα στο περίεργο είδωλό μου στον καθρέπτη κάτι που με ξάφνιασε ακόμα πιο πολύ. Στην περιοχή κάτω από το δεξί μου στήθος είχα μια μεγάλη και βαθιά χαρακιά. Δεν την είχα δει ποτέ ξανά αυτή την πληγή. Δεν θυμόμουν ούτε που την είχα αποκτήσει.

- Θυμήσου Οδυσσέα… Θυμήσου…, μου είπε πάλι η μυστηριώδης κοπέλα. Μα αδυνατούσα να θυμηθώ οτιδήποτε. Δεν καταλάβαινα τίποτα πια. Γύρισα και κοίταξα ικετευτικά την θεά πίσω μου περιμένοντας μια απάντηση για όλα αυτά. Και τότε αυτή με φίλησε απαλά στο στόμα και με κοίταξε με τα πράσινα μάτια της λέγοντάς μου:

- Δώρο του κακομοίρη του Αίαντα πριν τρελαθεί τελείως…

Δεν καταλάβαινα τίποτα.

Γυμνός… όπως με έκανε η μάνα μου… γυμνός και… έτοιμος όπως δεν με είχα δει εδώ και καιρό. Έτοιμος να δοθώ στο πιο ωραίο όργιο από την εποχή του μέγα Καλιγούλα και δώθε. Οι αισθήσεις μου σε συναγερμό, το αίμα να κοχλάζει σα νερό στο μπρίκι, ο ανδρισμός μου το σπαθί του Οδυσσέα σε θέση μάχης. Και τότε… ξαφνικά, όλες οι αιθέριες υπάρξεις που λικνίζονταν και χόρευαν και τραγουδούσαν κάτι ακατάληπτα πράγματα σαν σειρήνες, με εγκατέλειψαν άκαρδα, παραμέρισαν σε στυλ μπαλέτου του μιούζικαλ και στο βάθος διέκρινα κάτι σα θρόνο. Και επειδή παραδοσιακά στους θρόνους κάθονται βασιλιάδες και βασίλισσες, κείνο το εξωτικό πλάσμα που με καλούσε από κει μου φάνηκε σαν την πιο σέξι βασίλισσα όλων των εποχών! Ούτε στου Χέφνερ τα Λαγουδάκια δε θυμάμαι να είχα πετύχει τόσο ζόρικη γκόμενα. Και που είχε εξαφανιστεί η ξανθιά; Πω, πω, μέσα στα βίτσια όλες εδώ μέσα! Μπα, που τέτοια τύχη, φουκαρά Ρόμπι, συγγραφέα του «Οι ρέμπελοι της 5ης Λεωφόρου» και μιας συλλογής διηγημάτων που είχαν υμνήσει οι κριτικοί και είχαν χέσει όλοι οι άλλοι. Λοιπόν, μπράβο σου Ντένις, τα κατάφερες τελικά και έφτιαξες τη τέλεια τεκίλα, τεκίλα LSD ρε παλιοκάθαρμα, μονολόγησα και διαπίστωσα ότι έτσι δεν είχα ξανανιώσει ποτέ μου. Δηλαδή ούτε και τότε που, στο Νιου Τζέρσι, στο πατρικό μου, πέντε αιώνες πριν ερχόταν ο κακομοίρης ο θειός μου και παίζαμε στα γρασίδια…

Μα τα χίλια κασόνια τεκίλας, αισθανόμουν τέλεια, πιο γαμ… από ποτέ! Βασιλιάς, που λέει ο λόγος!

- Βασιλιά της Ιθάκης… καλωσόρισες ξανά… στο νησί μου!

Κει που έβλεπα την αρχοντιά μου στον πελώριο καθρέφτη των θαυμάτων και για πρώτη φορά είχα γραμμωμένους μύες, πόδια και κοιλιές φέτες και όλα τα… σχετικά και ορθωμένα που κάνουν ένα ρεμάλι να μην είναι πια ρεμάλι αλλά ο πρώτος μάγκας της παρέας, ήρθε το κάλεσμα από την Μάγισσα στο βάθος… Και, πολλά είχαν αλλάξει στο κτήριο του γερο-Ρίσμαν που είχε βάλει σκοπό της ζωής του να με δει στο δρόμο, ο ρουφιάνος αλλά δε θα του καθόταν το ζάρι.
Έριξα μια ματιά ολόγυρα και έπαθα οχτώ εγκεφαλικά στη σειρά. Παναγιά Μαντόνα! Δε θυμόμουνα εγώ τέτοιες κολώνες, χοντρές, στρογγυλές και μαύρες! Δε θυμόμουνα εγώ επένδυση στους τοίχους από τέτοιο μάρμαρο και λούσα Τσαρικά και Βικτωριανά. Δε θυμόμουνα εγώ πατώματα από γαλάζια και λευκά και… χίλια δυο άλλα πλακάκια που μου παίρναν το μυαλό… Και… άλλαζαν… όταν τα κοιτούσες για λίγο άλλαζαν σχήματα, χρώματα… να, ένα σαλάχι που τρέχει εκεί, να ένα πορτοκαλί χταπόδι που διπλώνεται και απλώνεται εκεί… κι αυτό, τι πράγμα είναι αυτό κει χάμω… Που είχα βρεθεί το κέρατο μου;

- Έλα αγαπημένε… μη με αρνείσαι πάλι… τούτη τη φορά… τούτη τη φορά είσαι δικός μου!

Η γκόμενα στο βάθος είχε πρόβλημα. Είχε πάρει σοβαρά το ρόλο της στο πάρτι και με πέρναγε για τον Οδυσσέα. Τα παθαίνουν αυτά μερικοί και μετά τους κλείνουν στις σοφίτες και γράφουν ποιήματα παρέα με γάτες και φάρμακα. Κι όμως, τη γνώριζα αυτή τη γυναίκα…

Ξαφνικά, πάλι με κίνηση μπαλέτου, σε χρόνο μηδέν, όλες αυτές οι θεογκόμενες άρχισαν να χορεύουν πάλι ολόγυρά μου, να γελάνε, να με τραβάνε, να παίζουν μαζί μου… Και εκεί που ο πονοκέφαλος πήγαινε να με στείλει στον αγύριστο από το τραβολόγημα και την ένταση στα αχαμνά μου… χάθηκαν πάλι μονομιάς και βρέθηκα μια ανάσα απόσταση από την Αυτού Μεγαλειότητά Της… την Καλυψώ την ίδια… Μα, πως στο δαίμονα ήξερα το όνομά της;

- Ναι αγαπημένε μου… είμαι η Νύμφη Καλυψώ, η κόρη του φοβερού Άτλαντα… με θυμήθηκες τώρα ε;…. σε λίγο, να δεις, θα σε κάνω εγώ ΟΛΑ να τα θυμηθείς…

Ξαφνικά, κρύωνα, έκανε ψύχρα εδώ μέσα… κάτι συνέβαινε… σα να ήμουνα σε κανά ψυγείο ή σα να ήμουνα…

- Είμαι Νύμφη αγάπη μου… το στοιχείο μου είναι το νερό… χα,χα,χα… ξεχασιάρη…

Η φωνή της… ανακατευόταν, λαρύγγιζε, έβγαζε ακατανόητους ήχους, δελφίνια μου ήρθαν στο μυαλό, πλάσματα των ωκεανών, ερωτικά καλέσματα των θυγατέρων του Τρίτωνα… Τρίτωνα… κάτι μου έλεγε κι αυτό το όνομα… Γύρισα το βλέμμα μου να αντικρίσω το απίστευτο αυτό θηλυκό που μιλούσε μέσα στο κεφάλι μου κι ας βρισκόταν μακριά αλλά την στιγμή εκείνη… άρχισε. Στην αρχή δεν το πήρα χαμπάρι αλλά το ένιωθα, δεν ήμουν πια εδώ… το δωμάτιο, το κτήριο… ήταν ζωντανό… παλλόταν, άρχισε να… να μεταμορφώνεται… πάει το σαπάκι του Ρίσμαν… ήμουν αλλού τώρα… το ταξίδι συνεχίζεται… σα να μοιάζει όλο τούτο με σπηλιά… το φελέκι μου, πως έμπλεξες έτσι καημένε μου… τι με περιμένει από δω και πέρα;

Κρύο νερό με λούζει, διάδρομοι σκοτεινοί και δαιδαλώδεις μπροστά μου. Και μια φωνή μου λέει:

θα σε κάνω αθάνατο!                              ( τέλος  Α  μέρους  -  ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ )

ΤΟ ΕΓΡΑΨΑΝ :  Αντώνης Μυκονιάτης  -  Ηλίας Δεσύλλας  -  Κατερίνα

Κριτικές Χρηστών

Average user rating from: 8 user(s)

 

Αξιολόγηση:
 
4.8
 
 

Αν και αισθάνομαι πολύ μικρή για να βαθμολογήσω το έργο σας..παίρνω θάρρος από το γεγονός ότι συμμετέχει και η Κατερίνα για να επιβραβεύσω αυτή τη συλλογική δουλειά και το εξαιρετικό αποτέλεσμα!! 5'
Reviewed by ΒΑΣΙΛΙΚΗ
August 01, 2009
Report this review
 
 

Απίστευτο !

Ζήλεια, μιζέρια, φθόνος,
γκρεμίστηκε στα κάτεργα
κι' ο τελευταίος Όνος !

Και γραμματόσημα πολλά
περίπτερο πλατείας
μπορείς κολλήσεις μερικά
μη γράμμα πάει αδιάβαστο
διεύθυνση ΒΛΑΚΕΙΑΣ....

Ζήλεια, Μιζέρια..
ψηλά τα χέρια !!!

Καληνύχτα σας....
( αφιερωμένο...)
Reviewed by Nikos Stylianoy
July 05, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

ε, λοιπόν, εγώ μπαίνω για τη βαθμολογία... και σε όποιον αρέσει!!
Reviewed by SAILOR
July 04, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

Reviewed by filippakis
July 04, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

Και αυτοβαθμολογείστε;;;
Δεσύλλας γράφει-Δεσύλλας βαθμολογείται;
Ε ΒΈΒΑΙΑ ΚΑΙ ΑΠΕΣΥΡΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΟΥ!


ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ CLUB TO ΤΑΧΥΤΕΡΟ!
Reviewed by filippakis
July 04, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

Είναι μερικά πράγματα που έχουν, τελικά, να κάνουν με την εν γένει αντίληψη της ζωής, της δυναμικής της, του περιεχομένου της... αν, ας πούμε, γράφοντας κανείς ματώνει η διασκεδάζει ή και τα δυο, αν, επίσης, αντιλαμβάνεται τη συγγραφή ενός κειμένου ως εργασία δημιουργίας ή ως αγγαρεία και μόχθο... δεν ανιχνεύεται αλλιώς το οποιοδήποτε αναβολικό στον οργανισμό της ποίησης ή της δημιουργίας, μονάχα από την εργαστηριακή δομή του εγκεφάλου... μάλλον, του περιεχομένου της συνείδησης, έλεγε ο Τζίντου, η συνείδηση είναι το περιεχόμενό της... μην πάμε στα βαθιά, ευπρόσδεκτη κάθε κριτική, αλλά ο Μπουκόφσκι δεν είχε σχέση, είναι ένας μακρινός φίλος, ένας μακρινός και απόστατος φίλος, τίποτε άλλο...
Εμείς όλοι εδώ όμως, δεν είμαστε μακρινοί, θέλω να είμαστε ΦΙΛΟΙ και έτσι γράφοντας μαζί, κοινωνούμε το ελάχιστο που απωλέσαμε στην ενηλικιωσή μας ως 'σοβαροί' πολίτες, την χαρά και το παιγνίδι της δράσης...
Reviewed by SAILOR
July 03, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

δεν νομιζω οτι εχει καμια σχεση με μπουκοφσκι το κειμενο αυτο.εξαλλου ειναι τριων διαφορετικων ατομων.λιγο απιθανο να γραφουν και οι 3 σκεπτομενοι τον μπουκο.εσεις γιατι δεν γραψατε??
Reviewed by desyllasi
July 03, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

Τι έχετε πάθει με το Μπουκόφσκι παιδιά;
Reviewed by filippakis
July 03, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 
 
Powered by jReviews

Κριτικές : Advanced Search

Κατηγορία:     Keywords: