Sub Menu

Κείμενα/έργα μελών και Κριτικές (εκτός Αρχείου)

There are 2048 listings and 3717 reviews.

Eίσοδος Μελών

Who's Online

Έχουμε 111 επισκέπτες συνδεδεμένους

Καλώς ήρθατε

στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να υπηρετήσουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, που έχει δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Επιθυμία μας  είναι να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία, με την δικιά σας βοήθεια και συμμετοχή .
Εκτύπωση PDF
RSS
Logo Gate * Επιστημονική Φαντασία « ΠΟΙΗΣΩΜΕΝ ΚΑΘ’ ΗΜΕΤΕΡΑΝ… ΕΙΚΟΝΑ…! »
 

« ΠΟΙΗΣΩΜΕΝ ΚΑΘ’ ΗΜΕΤΕΡΑΝ… ΕΙΚΟΝΑ…! » Featured Hot

 «  ΠΟΙΗΣΩΜΕΝ ΚΑΘ’ ΗΜΕΤΕΡΑΝ… ΕΙΚΟΝΑ…! »

(Απόσπασμα από το Μυθιστόρημα Επιστημονικής Φαντασίας η συγγραφή του οποίου βρίσκεται σε εξέλιξη.)

Πρόλογος.

Ήταν η αύρα της θάλασσας που χαλάρωνε τις αισθήσεις μου ;
Ήταν η απαλή φυλλοβοή του πυκνού κισσού στο ελαφρό μελτέμι, δεξιά και αριστερά στον πέτρινο φράχτη του μονοπατιού που ήταν πλεγμένος, σε πάντρεμα με τον ήχο που έκανε το τρεχούμενο ρυάκι που ερχόταν απ’ τις πηγές του Ξυνού στην κορυφή του βουνού ;
Θες ότι ήταν ο καθαρός αέρας ; Τα κλωνάρια των δέντρων που κάθε τόσο σήκωνα με το δεξί μου χέρι να περάσω, κόβοντας άθελα με τα δάχτυλα μου και κάποιο φύλλο, που ασυναίσθητα έφερνα τη μυρωδιά του στο πρόσωπο μου ; Ήταν όλες οι μυρωδιές της πράσινης γης, τα χρώματα της φύσης και η οσμή του αφράτου χώματος που πατούσα ; Σίγουρα ήταν όλα μαζί, αυτό που αισθανόμουν και είχε κυριεύσει όλες μου τις αισθήσεις….. Χαλάρωση και Ευτυχία !....... Επιτέλους είχα κατορθώσει να πραγματοποιήσω το όνειρο… πολλών ετών.. ! Διακοπές !... Στο νησί που μεγάλωσα και πρωτοπήγα στο σχολιό …. Άνδρος… κυκλάδες… 2000…. Επιτέλους ! Είκοσι χρυσές μέρες είχα μπροστά μου ! Και προσπαθούσα να εκμεταλλευτώ και να ζήσω κάθε λεπτό !
Ήταν τόση η χαρά μου, που ασυναίσθητα… άρχισα να τρέχω, πηδώντας κάθε τόσο και μια μεγάλη πέτρα που συναντούσα στο μονοπάτι, σαν μικρό παιδί !
Ενώ το βλέμμα μου, εκεί μακριά, κάτω στο απέραντο γαλάζιο, συναντούσε το ποστάλι της γραμμής που ερχόταν τρείς και τέσσερις φορές την ημέρα κουβαλώντας τους τουρίστες και τους επισκέπτες από κάθε γωνιά κι’ αυτούς που ερχόταν και μόνο για να γευτούν την παραδοσιακή φουρτάλια και να πιούν το νερό από την πηγή της Σάριζας……

Συνέχισα να τρέχω πλημμυρισμένος από τη δύναμη που δίνει η χαρά του ποθητού στο ανηφορικό μονοπάτι προς το πατρικό μου κτήμα, στη πλαγιά του βουνού, σχεδόν χωρίς αναπνοή !.... Όταν ξαφνικά όλα σκοτείνιασαν γύρω μου… Ο καυτός Αυγουστιάτικος ήλιος και το δροσερό μυρωδάτο μελτέμι, χάθηκαν και στη θέση τους, μια απρόσμενη και πρωτοφανής καταιγίδα από το πουθενά !... Οι χοντρές δυνατές σταγόνες της βροχής, με ανάγκασαν να σκεπάσω με τα δυο μου χέρια το κεφάλι μου, ψάχνοντας με το βλέμμα, και προσπαθώντας μέσα στη καταρρακτώδη βροχή να βρω κάποιο απάγκιο να προφυλαχθώ. Όταν ένα χαμηλό πέτρινο κελί φάνηκε μπροστά μου, απ’ αυτά που έχουν φτιάξει οι χωρικοί για να προφυλάσσουν τις κατσίκες τους τον χειμώνα.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, έσκυψα σχεδόν στα γόνατα για να χωρέσω να τρυπώσω μέσα. Τα κατάφερα με κόπο, ενώ οι κεραυνοί, οι βροντές και ο όγκος της βροχής με έκαναν να αρχίζω να τρομάζω…. Πρωτοφανές σκέφτηκα, κατακαλόκαιρο εδώ…. Πρώτη φορά…..μουρμούρισα…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Χαμένος ορίζοντας

Γύρισα με πολύ κόπο το σώμα μου στο στενό χώρο του κελιού και κάθισα σκυφτά, με το στήθος μου να ακουμπά σχεδόν στα γόνατα μου. Προσπάθησα να σηκώσω το κεφάλι και να κοιτάξω απ’ τη χαμηλή στενή είσοδο για να δω τι γινόταν έξω, μα χτύπησα με δύναμη στο χαμηλό πέτρινο ταβάνι μουγκρίζοντας απ’ τον πόνο… Η θύελλα εξακολουθούσε να μαίνεται αμείωτη, ενώ κάθε τόσο κάποιος κεραυνός έπεφτε στο βουνό, κάνοντας τη γη να τρέμει και το κοκκινόχωμα απ’ τις χαραμάδες στους σχιστόλιθους να πέφτει πάνω στο κεφάλι μου….. Κοίταξα το ρολόι μου, 6:18… απόγευμα 18 ο μήνας… μουρμούρισα…
Μα πριν προλάβω να τελειώσω τα λόγια μου, ένας ζεστός αέρας πλημμύρισε το εσωτερικό του στενού κελιού μου… κάνοντας με να αναθαρρήσω ότι η καταιγίδα κόπασε πλέον και βγήκε και πάλι ο ήλιος….. Ήλιος ;… Μα κανένα φως… όσο κι’ αν προσπαθούσα να κοιτάξω στη στενή είσοδο, το μόνο που έβλεπα έξω ήταν μόνο μαύρο σκοτάδι !.... Το μόνο παρήγορο ήταν, ότι δεν ακουγόταν πλέον οι δυνατές βροντές και οι κεραυνοί, ούτε ο δυνατός ήχος της καταρρακτώδους βροχής… Κοίταξα και πάλι το ρολόι μου 6:36….. μα ακόμα τέτοια εποχή είναι μεσημέρι…. είπα φωναχτά….. είναι… αδύνατον ! Εκτός και να σταμάτησε να δουλεύει … μα δεν μπορούσα έτσι διπλωμένος που ήμουν σ’ αυτή τη καταραμένη τρύπα να το ελέγξω… έπρεπε γρήγορα να βγω από ‘κει μέσα…..
Άρχισα με κόπο – γιατί ήδη ένιωθα ότι είχα πιαστεί για τα καλά, τόση ώρα – να σπρώχνω τα χέρια μου προς τα πίσω και έτσι καθισμένος , τραβώντας προς τα μέσα τα πόδια μου, να κινούμαι αργά προς την έξοδο. Ένας ξαφνικός πόνος στο κεφάλι μου, με έκανε να σφίξω προς στιγμή τα δόντια και να ανοιγοκλείσω τα μάτια, μη μπορώντας ακόμα να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου που απεγνωσμένα πλέον έσπρωχναν με όλη μου τη δύναμη το σώμα μου προς τα έξω…

Επιτέλους !.... βρισκόμουν έξω απ’ το στενό κελί……. Έτριψα τα μάτια μου δυνατά, που έτσουξαν απ’ το χώμα που υπήρχε ακόμα στα χέρια μου…. . Δεν… δεν είναι δυνατόν…… Που βρισκόμουν ;…… Κανένα γνωστό σημάδι και σκοτάδι….. σκοτάδι παντού….. Η ανάσα μου έγινε γρήγορη και ένιωθα την καρδιά μου να χτυπάει με δύναμη στο στήθος μου. Αδύνατον !..... αδύνατον να συμβαίνει κάτι τέτοιο…. μονολόγησα…
Εέέέέέέέ άρχισα να φωνάζω με όλη μου τη δύναμη… Εέέέέέέρρέέέέέέέ…. Υπάάάρχειειει Κανείείείς εδώώώώώώ ;;………. Που στο διάβολο βρίσκομαι λοιπόν ; Ακούει κανείς ;;…..
Απόλυτη ησυχία…… παντού…. Αυτό ήταν που άρχισε να με τρομάζει…… έστω κάποια ένδειξη… κάτι… κάπου…. έστω κάποιο φως….. κάποιος ήχος….. Γύρισα το κεφάλι στο πέτρινο κελί …. Δεν υπήρχε τίποτα ! Λες και το κελί με τις πέτρες χάθηκε έτσι στα ξαφνικά…. Μα τι λέω πλέον…. Ναι, ! είχε εξαφανιστεί !.... Έφερα τον αριστερό καρπό του χεριού μου γρήγορα κοντά στα μάτια μου για να δω το ρολόι μου, άλλωστε είχε φώσφορο.. . θα έβλεπα την ώρα σκέφθηκα…. Όχι δεν πρέπει να τρελάθηκα….. όχι….. δεν φόραγα ρολόι ! Αποκλείεται κι’ αυτό να το έχασα στο κελί…… ή μήπως όπως έσπρωχνα δυνατά με τα χέρια, κάπου σκάλωσε και το ‘χασα χωρίς να το καταλάβω ; Ναι ! ! .. λοιπόν βλάκα !.. σκέφτηκα και ξέσπασα σε γέλια…. ! Όνειρο !...... Ονειρεύομαι το λοιπόν ! Αυτό είναι ! Απότομα όμως δίπλωσα το σώμα μου, σφίγγοντας το αριστερό μου χέρι στο στέρνο, ουρλιάζοντας από τον πόνο και το δυνατό τσίμπημα για να ξυπνήσω απ’ τον εφιάλτη…. Συνειδητοποίησα με τρόμο, ότι όχι μόνο ήμουν ξύπνιος, αλλά ζούσα και μια τρομακτική… πραγματικότητα…..! Δεν υπήρχε επιλογή …. Ή μάλλον δεν είχα καμιά άλλη επιλογή, παρά μόνο μία…. Να συγκεντρωθώ και να ηρεμήσω….. ναι….. να ηρεμήσω και να σκεφθώ….. Ξαφνικά άρχισα να…. κινούμαι ! Αλλά δεν περπατούσα !... Πως… πως λοιπόν ;… Συγκεντρώσου – ηρέμησε – συγκεντρώσου…… συγκεντρώσου….. άκουγα τη δυνατή προσταγή του εαυτού μου, σαν καμπάνα στον εγκέφαλό μου…. Προσπάθησα να πάρω μια βαθιά αναπνοή, χαλάρωσα με όλες του τις αισθήσεις σε επιφυλακή. Συνέχισα να κινούμαι…. το ένιωθα, το καταλάβαινα ότι συνεχώς άλλαζε η θέση μου, διακρίνοντας να προσπερνώ σκιές που έμοιαζαν με κορμούς δέντρων και με σκιές θάμνων…… Όταν σε μια στιγμή, η κίνηση αυτή σταμάτησε απότομα…. Άρα σκέφτηκα, δεν ελέγχω τον εαυτό μου….. Και πάλι άθελά μου, μια σκιά τρόμου κτύπησε δυνατά μέσα μου…… δεν ένιωθα πια να χτυπά η καρδιά μου….. ούτε να μπορώ να πάρω πάλι βαθιά αναπνοή…….. Είχα… είχα πεθάνει λοιπόν ;…… αναρωτήθηκα…

Μα δεν είχε περάσει πολύ ώρα που κράταγα το πονεμένο χέρι μου……… χέρι μου ;; Που είναι τα χέρια μου ; Τραύλισα πανικοβλημένος…… Δεν νιώθω…. δεν νιώθω να έχω σώμα πλέον….. όμως ότι και να έχω πάθει, ότι και να μου συμβαίνει, το γεγονός είναι ότι σκέπτομαι και καταλαβαίνω τα πάντα…… Και να ! Επιτέλους,…! Άρχισα να διακρίνω ένα αμυδρό φως μακριά μου !. Αισθάνθηκα ότι άρχισα πάλι να κινούμαι και μάλιστα πιο γρήγορα αυτή τη φορά. Οι σκιές …. διάφορες σκιές, έτρεχαν γύρω μου διαβολεμένα ! Και παράξενο… δεν ένιωθα πια κανένα φόβο, ούτε καμιά αγωνία. Αντίθετα μια πρωτόγνωρη ευδαιμονία είχε κυριεύσει την ψυχή μου…. Σιγά – σιγά άρχισα να ανακαλύπτω και πάλι…. τα χέρια τα μου ! Ναι…. Τα πόδια μου !.... το σώμα μου ! Ήμουν εγώ πάλι !.... μονολόγησα χαρούμενος ! Συνέχισα αυτή τη φορά να τρέχω….. να τρέχω ασταμάτητα, όσο πιο γρήγορα μπορούσα προς το φωτεινό σημάδι που όλο και μεγάλωνε… Άρχισα να διακρίνω γύρω μου… όλο και πιο καθαρά… Δέντρα, μεγάλα δέντρα με χοντρούς κορμούς που τα προσπερνούσα με δύναμη προσέχοντας με την ταχύτητα που έτρεχα, μην πέσω πάνω τους.… Άρχισα να βλέπω σιγά – σιγά, όλο και περισσότερα πράγματα γύρω μου και να διακρίνω τον ορίζοντα… που άρχισε να φωτίζεται, σαν να φαινόταν ότι άρχισε να ξημερώνει…. Πρέπει να βρίσκομαι σε κάποιο ύψωμα, σκέφθηκα… Το φως όλο και απλωνόταν παντού… Προσπάθησα να μη χάσω απ’ τα μάτια μου το σημείο εκείνο που είχα δει στην αρχή σαν φωτεινό σημάδι, και εξακολούθησα να τρέχω σ’ αυτή την κατεύθυνση. Όσο όμως έτρεχα τόσο συνειδητοποιούσα ότι βρισκόμουν σ’ ένα τελείως άγνωστο για μένα και πρωτόγνωρο τοπίο ! Το περιβάλλον θύμιζε να κινούμαι σε κάποιο παρθένο πυκνό δάσος… ζούγκλα καλύτερα… Και αυτό που μου προξένησε μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η διαπίστωση, ότι έτρεχα στο μοναδικό μονοπάτι που υπήρχε και έβλεπα μπροστά μου ! Λες και κάποιος το είχε ανοίξει πριν λίγο… Την αίσθηση αυτή μου έδινε το αφράτο σκαμμένο χώμα και οι στοίβες από τα πρόσφατα ξεριζωμένα αγριόχορτα στο πλάι…
Ξαφνικά σταμάτησα απότομα ! Διάφορες φωνές και ήχοι διάφορων ζώων και πουλιών έφταναν στ’ αυτιά μου !… Μα δεν μπόρεσα να προσπεράσω την έκπληξη μου, γιατί διαπίστωσα, ότι οι περισσότερες φωνές… τα γρυλίσματα… και οι ήχοι των πουλιών ήταν άγνωστα σε μένα και τα άκουγα για πρώτη φορά !… Ξεκίνησα πάλι κάνοντας τη σκέψη ότι αν υπήρχε κάποια ελπίδα - η μοναδική ίσως - να ξεδιαλύνω το μυστήριο, ήταν να φτάσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα στο φωτεινό εκείνο σημάδι που είχα δει νωρίτερα.

Παρ’ όλο που βρισκόμουν σε δύσκολη, άγνωστη και επικίνδυνη κατάσταση, εν’ τούτοις αισθανόμουν κάτι το δυνατό το περίεργο και ανεξήγητο να συμβαίνει μέσα μου. Αισθανόμουν μια περίεργη ζεστή, απροσδιόριστη δύναμη να με έχει κυριεύσει… Παρ’ όλα αυτά ένιωθα γαλήνη, κι’ ένα γλυκό συναίσθημα, που για να το εξηγήσω με τη λέξη χαρά, ήταν λίγο ! Ίσως η λέξη ευδαιμονία το προσδιόριζε καλύτερα !
Συνέχισα με τον ίδιο ρυθμό και αυτό που διαπίστωνα τώρα, ήταν ότι το περίεργο εκείνο φωτεινό σημείο που είχα πρωτοδεί και που πλέον με το φως της ημέρας είχε χαθεί και είχε μεταμορφωθεί σε ένα θαμπό μαύρο στίγμα, βρισκόταν πολύ πιο μακριά από όσο είχα πιστέψει στην αρχή.
Ξαφνικά ένα δυνατό επιφώνημα μου ξέφυγε….
Ένας… ένας άνδρας….. ψηλός…. ναι, αρκετά ψηλός…. με περίεργα ρούχα… ξανθός….. μακριά μαλλιά…..! Στεκόταν όρθιος λίγα μέτρα μακριά μου στο στενό μονοπάτι… Χωρίς να νιώθω κανέναν φόβο, αντίθετα μάλιστα με ασύνορη ηρεμία και γεμάτος χαρά… τον πλησίασα…. Ούτε καν έκπληξη δεν αισθανόμουν. Λες και κάτι μέσα βαθιά στο είναι μου με προειδοποιούσε γι’ αυτή τη συνάντηση…
Ο ξένος έκανε κι’ αυτός ένα βήμα προς το μέρος μου.. --- Καλώς όρισες Νικόλαε….. μην ταράζεσαι….. κάθισε !…. μου είπε με γλυκιά, ήρεμη, βαθιά φωνή, δείχνοντας μου μια πλατιά μεγάλη πέτρα δίπλα μας…
Δεν ένιωσα καμιά απολύτως έκπληξη που με προσφώνησε με το όνομα μου ! Νικόλαος… ναι έτσι με είχαν βαφτίσει….. Νίκος… αυτό ήταν το όνομα μου… έτσι με φώναζαν οι φίλοι μου…..
---- Ερεβές κασιόρ πινιτέρ, ασαβιορσέ τερκέλ έν καπσετιοερέρ πενχερβέλιρέλ………Ωρ…. Απέρ…. !!
------- Πως ; !  Τα περίεργα αυτά λόγια με έκαναν να σκιρτήσω με έκπληξη………..
Αν και περίεργο πως, εν’ τούτοις είχα καταλάβει περίπου τι είχε πει ο Ξένος…
αλλά πάλι ξαναρώτησα.
------ Τι είπες ; Ποιός είσ........
Ο Ξένος με διέκοψε απότομα και χαμογέλασε τόσο γλυκά και με τόση ηρεμία, που αυτά τα περίεργα στην αρχή συναισθήματα που με είχαν κυριεύσει και πληρώσει το είναι μου, τώρα είχαν μετατραπεί σε δύναμη και νηφαλιότητα… Και ένιωθα τόση χαρά και τόση δύναμη, τόση σιγουριά και ασφάλεια απ’ την στιγμή που συνάντησα τον παράξενο αυτόν Ξένο….. που λες και επιζητούσα αυτή η απρόσμενη συνάντηση να κρατήσει για πολύ ώρα… άλλωστε είχα πάρα πολλά και τόσο μεγάλα ερωτήματα να του θέσω…
Όμως τα επόμενα λόγια του με αποσυντόνισαν προς στιγμή…
----- Άκουσε Νικόλαε, δεν έχω πολύ χρόνο, όμως να ξέρεις ότι από εδώ και μετά, να υπολογίζεις πάντα στην βοήθεια μου ! Δεν θα είσαι ποτέ μόνος σου !
Δεν πρέπει ποτέ να τρομάξεις, να μη φοβηθείς ό,τι κι’ αν συμβεί…. Σε όποια δυσκολία κι’ αν βρεθείς…… και πάντα να θυμάσαι ότι δεν πρέπει να φανερώσεις την παρουσία σου Ποτέ και για Κανένα λόγο…… μόνο να παρακολουθείς σε ότι κι’ αν συμβαίνει γύρω σου και να το καταγράφεις στο μυαλό σου….. να αποφεύγεις από εδώ και στο εξής την συνάντηση με οποιονδήποτε, οπουδήποτε και αν τον συναντήσεις….. Έχεις πλέον την δύναμη να το πράττεις……. Και έχεις αποκτήσει τη γνώση να βαδίσεις μόνος σου….. γιατί έτσι πρέπει…… Μόνο όποτε και όταν χρειαστεί και αφού έχεις εξαντλήσει τις επιλογές σου, θα με συναντήσεις και πάλι……. Έχεις μόνος σου πλέον τα όπλα και την δύναμη να βαδίσεις……. Και πάλι να θυμάσαι…. Δεν θα είσαι ποτέ μόνος ……..
Τα τελευταία λόγια, όσο κι’ αν αισθανόμουν πλέον, πραγματικά , να έχω αποκτήσει μια ακατάληπτη μεγάλη, περίεργη δύναμη και αυτοπεποίθηση, με έκαναν να αισθανθώ απογοήτευση και να πολλαπλασιάσουν τα αμείλικτα τεράστια ερωτήματα που με βασάνιζαν….. Όμως τώρα ήταν η σειρά μου…. Η υπομονή μου είχε εξαντληθεί. Άρχισα χωρίς να περιμένω στιγμή πλέον, να θέτω τις ερωτήσεις μου……..
----- Πρώτα απ’ όλα Θέλω να μου πεις……..
Τα λόγια μου έμειναν μετέωρα….. δεν υπήρχε κανείς πλέον δίπλα μου !….. Ο Ξένος είχε μυστηριωδώς εξαφανιστεί, όπως ακριβώς είχε εμφανιστεί πριν λίγο….. Στ΄ αυτιά μου ηχούσαν ακόμα οι τελευταίες παράξενες λέξεις του, που είχε πει πολύ δυνατά αυτή τη φορά……
---- « Αρινάρ εμπέ ληκώτ ετινές όριαν…. Όριαν…. ! »
Και το πιο παράξενο !… είχα ακούσει και την απάντηση…. από κάποια διαφορετική φωνή, που ποτέ μου δεν είδα, στην ίδια άγνωστη γλώσσα που αυτή τη φορά δεν μπόρεσα…. ή δεν μου επετράπη να καταλάβω.… Αυτό όμως που μου άφηνε ένα μεγάλο κενό, ήταν ότι δεν πρόλαβα να ρωτήσω ούτε το όνομα του Ξένου…… Ούτε ποιος ήταν και από πού τελικά είχε έρθει και εμφανιστεί μπροστά μου…..

Με γρήγορο και σταθερό βήμα αυτή τη φορά, άρχισα πάλι να βαδίζω προς τον στόχο… Έπρεπε επιτέλους να πλησιάσω εκείνο το στίγμα, που ήδη είχε αρχίσει να μεγαλώνει και να παίρνει συγκεκριμένη μορφή. Όμως σε κάθε βήμα, έκανα και μια καινούρια διαπίστωση πλέον. Άρχισα να διαπιστώνω, όσο εξωφρενικό και απίστευτο κι’ αν μου φαινόταν στην αρχή, άρχισα να βιώνω, ότι βρισκόμουν – άγνωστο ακόμα πως - σε μια διαφορετική, όχι μόνο πραγματικότητα, αλλά και διάσταση !.… Κι’ αυτό γιατί, όπως πριν λίγο, δεν έκανα καμιά προσπάθεια ν’ αποφύγω τους χοντρούς κορμούς εκείνων των δέντρων που άφησα πίσω μου, και από τους οποίους πέρασα… από μέσα τους χωρίς καμιά δυσκολία ή προσπάθεια !... Η πάλι το βήμα μου, δεν ήταν ακριβώς βήμα…. Ποτέ δεν θα μπορούσα προηγουμένως να φανταστώ, τόσο και τέτοια τεράστια βήματα όπως αυτά που έκανα τώρα με τόση ευκολία, τόσο ανάλαφρα, και χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια !…. Μερικές φορές αισθανόμουν ότι πέταγα….. αν ίσως δεν πέταγα στην πραγματικότητα !.... Λες πια και η βαρύτητα δεν έπαιζε κανένα ρόλο επάνω μου.…
Προσπαθώντας σιγά-σιγά να αφομοιώνω και να συνειδητοποιώ την καινούρια πραγματικότητα που ζούσα, συνέχιζα σταθερά την πορεία μου, αρχίζοντας να παίρνω και κάποιες προφυλάξεις, ενθυμούμενος πάντα τα παράξενα λόγια και τις συμβουλές του μυστηριώδη Ξένου που είχα συναντήσει προηγουμένως, και είχαν ανεξίτηλα χαραχθεί στην μνήμη μου.

Άρχισα σιγά-σιγά να βγαίνω απ’ το πυκνό δάσος και την οργιώδη βλάστηση, και το μοναδικό μονοπάτι που κινιόμουνα τόση ώρα, φαινόταν να τελειώνει σε λίγα μέτρα μπροστά μου. Το σημάδι όμως που πλέον άρχισε να παίρνει μορφή και να μοιάζει με περίεργο μολυβί αρχιτεκτόνημα παράξενου Ναού, βρισκόταν ακόμα μακριά μου…
Σταμάτησα να σκεφτώ και να εκτιμήσω την διαμορφωμένη κατάσταση. Ο περίεργος μεταλλικός , όπως σε πρώτη εντύπωση μου φαινόταν, αυτός «
Nαός » πρέπει με πρόχειρο υπολογισμό να βρισκόταν περίπου 200 μέτρα μακριά μου, στην ευθεία….
------ 318 μέτρα….. !!
Μια βαθιά μελωδική φωνή αντήχησε σαν καμπάνα στο μυαλό μου… λες και μου έδινε την ακριβή απάντηση !
318 μέτρα !…. μουρμούρισα, επαναλαμβάνοντας αυτό που είχα χωρίς αμφιβολία « ακούσει » βαθιά μέσα στο μυαλό μου… Αμέσως σκέφθηκα τον παράξενο Ξένο και τα λόγια του… Όμως ήμουν σχεδόν σίγουρος, ότι η φωνή αυτή που είχα « ακούσει » τώρα, δεν έμοιαζε καθόλου με την φωνή του Ξένου…..
Δεν είχα όμως χρόνο, ούτε την διάθεση να κάτσω αυτή την ώρα και να αναλύω περίεργες φωνές…. Εδώ που είχα φθάσει έπρεπε επιτέλους και οπωσδήποτε να βρω την απάντηση στο Ερώτημα μου, και να δώσω την εξήγηση στον εαυτό μου για το πώς, που, και για ποιόν λόγο συνέβαινε ότι συνέβαινε και βρισκόμουν εδώ που βρισκόμουν και σ’ αυτή την κατάσταση…..
Δεν ήταν όνειρο… Το είχα διαπιστώσει… αν και άρχισα να αμφιβάλω για το τι ακριβώς είναι όνειρο… Δεν είχα πεθάνει….
To είχα κι’ αυτό διαπιστ.… Ή μήπως… μήπως.… όντως ήμουν νεκρός, και « βίωνα » μια πραγματικότητα σε μια άλλη ζωή ίσως….. ή ήμουν πάλι ζωντανός …… αλλά ΠΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ; ….. Αυτό το τεράστιο ερώτημα ήταν που έπρεπε να απαντήσω όσο πιο γρήγορα γινόταν…..

------ Δεν έπαψες Ποτέ να Ζεις  !.....

Αυτή τη φωνή που άκουσα βαθιά μέσα μου, την γνώρισα αμέσως ! Ναι, ήταν ο Ξένος !... Ένιωσα περίεργη χαρά και προς στιγμή πήγα να φωνάξω δυνατά….. Θυμήθηκα όμως γρήγορα τα λόγια του « … Δεν πρέπει να φανερώσεις την παρουσία σου Ποτέ και για Κανένα λόγο… », με είχε συμβουλεύσει… και σιώπησα. Την απάντηση όμως την είχα ακούσει καλά….. ΖΕΙΣ ! … μου είχε πει….. και αυτό το πίστευα και ο ίδιος !
Όμως γιατί δεν μου έλεγε και που βρίσκομαι και το κυριότερο, ΓΙΑΤΙ βρισκόμουν εδώ, σε αυτήν την θέση ;
Έκανα αυτή τη σκέψη επίτηδες ! Προσδοκώντας ενδόμυχα μια απάντηση που ίσως μου έλυνε το μυστήριο…… Αλλά μάταια……

Έπαψα πλέον να συλλογίζομαι και να χάνω χρόνο και με προσεκτικά βήματα συνέχιζα να πλησιάζω όλο και περισσότερο στον παράξενο « Ναό ». Το φως προς στιγμή μου φάνηκε να λιγοστεύει. Κοίταξα με το βλέμμα στον ουρανό. Σύννεφα βαριά τον είχαν καλύψει και είχα την αίσθηση, ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξεσπούσε μπόρα. Δεν έπεσα έξω ! Ξαφνική βροχή άρχισε να πέφτει και να αυλακώνει το τοπίο. Δεν σκέφτηκα όμως καθόλου να προφυλαχτώ και διαπίστωσα ότι δεν χρειαζόταν, γιατί άλλωστε δεν βρεχόμουν ! Η βροχή έπεφτε με δύναμη γύρω μου και γλιστρούσε από πάνω μου χωρίς να με αγγίζει, μου μείωνε όμως την ορατότητα… Πρέπει πλέον να είχα πλησιάσει αρκετά, όταν για πρώτη φορά άκουσα φωνές… και παράξενες ομιλίες !.… Κοίταξα προσεκτικά, ενώ καλύφθηκα γρήγορα πίσω από έναν μεγάλο πράσινο βράχο που βρισκόταν δίπλα μου.
---- Θα κάνεις το ίδιο και απόψε… αρ σι έπσιλον…. Ακούστηκε καθαρά μια χοντρή, νευρική, περίεργη ανδρική φωνή, σαν να έδινε προσταγή σε κάποιον….
---- Δεν πρέπει να τοποθετήσουμε το άλφα 34 στο Κέλβιν ; Ακούστηκε να ρωτάει, μια δεύτερη το ίδιο χοντρή- μπάσα φωνή.
---- Όχι ακόμα ! Θα λάβεις εντολή αν χρειαστεί. Απάντησε η πρώτη….
Κατόπιν ησυχία και πάλι…. Δεν ακουγόταν τίποτα άλλο, εκτός από την βροχή που εξακολουθούσε να πέφτει πυκνή τριγύρω.
Δεν μπόρεσα όσο και αν προσπάθησα, να καταλάβω τι έλεγαν οι φωνές μεταξύ τους, σ’ αυτή την γρήγορη συνομιλία που άκουσα. Ούτε κανένα άλλο σημάδι μου έδωσε κάποια εξήγηση για να καταλάβω κάτι…
Προσπάθησα χωρίς να εγκαταλείψω τη θέση μου, να δω καλύτερα προς το μέρος του περίεργου « Ναού »…
Τίποτα απολύτως δεν υπέπεσε στην προσοχή μου. Παρέμεινα στην ίδια θέση που βρισκόμουν για αρκετή ώρα, προσπαθώντας μήπως και ακούσω κάποιο θόρυβο, ή μήπως δω κάτι…. Όταν ένα δυνατό, έντονα λευκό φως σάρωσε τα πάντα….
Ακόμα ήταν μέρα , πρέπει να ήταν απόγευμα ίσως…. Το ρολόι μου δεν υπήρχε…. αλλά και να το είχα, σίγουρα μου ήταν άχρηστο εδώ που βρισκόμουν…. σκέφτηκα. Κι’ όμως το φως αυτό ήταν τόσο δυνατό όπως ο ήλιος ! Όμως μπορούσα να το κοιτάω στην πηγή του χωρίς πρόβλημα και χωρίς να χρειάζεται να καλύψω τα μάτια μου για να μην τυφλωθώ…..
Τώρα όμως σκέφτηκα, ίσως μου ήταν περισσότερο δύσκολο να εγκαταλείψω τη κρυψώνα μου και να πλησιάσω περισσότερο….
Περιέργεια… Ναι, περιέργεια ήταν αυτό που με είχε καταλάβει !
Αυτό το συναίσθημα δεν με είχε εγκαταλείψει ποτέ ! Εξακολουθούσα να το αισθάνομαι έντονα μέσα μου….. Έπρεπε λοιπόν να προχωρήσω ! Έστω και με ρίσκο. Άλλωστε δεν μου φαινόταν τίποτα εχθρικό ! Δεν έβλεπα να υπάρχει κανένας φανερός έστω κίνδυνος, ή να κινδυνεύω από κάτι….. Και στο τέλος της γραφής, σκέφθηκα, γιατί θα έπρεπε να πιστέψω απόλυτα τον μυστηριώδη Ξένο ; Που ήξερα αν δεν μου είχε πει και ψέματα ; Η μπορεί να θέλησε για άγνωστο λόγο να με παραπλανήσει με τα λεγόμενα του ; Μου είχε πει και κάτι άλλο θυμόμουν… « …έχεις πλέον την δύναμη και την Γνώση να βαδίσεις μόνος σου…. »
Ήρθε λοιπόν η στιγμή να πεισθώ ότι μου έλεγε την αλήθεια !.....

Το έντονο δυνατό-λευκό φως είχε χαθεί όπως ξαφνικά είχε «ανάψει»… Αποφασιστικά με λίγες μόνο προφυλάξεις, βγήκα από την « κρυψώνα » μου, πλησιάζοντας στον παράξενο αυτόν « Ναό », και προσπαθώντας με το βλέμμα να ανακαλύψω κάποια είσοδο ή κάποιο άνοιγμα, που θα μου επέτρεπε να μπω στο εσωτερικό του. Δεν διέκρινα όμως τίποτα… Και αυτό μου φαινόταν πολύ παράξενο…
Άρχισα να βαδίζω με μεγάλη προσοχή πλησιάζοντας συνεχώς … δεν έπρεπε πλέον να ήταν μεγαλύτερη η απόσταση από 30 μέτρα, που με χώριζαν από το τεράστιο και πρωτόγνωρο αυτό « οικοδόμημα »….. Ένα ψηλό περίεργο χοντρό τριγωνικό αντικείμενο που συνάντησα, μου έδωσε την ευκαιρία να καλυφθώ και να ανασυντάξω τις δυνάμεις μου, έχοντας κάθε αίσθηση μου σε εγρήγορση…..
Σκεπτόμουν… και σκεπτόμουνα γρήγορα… Δεν είχα πια χρόνο να κάνω άλλη στάση, ούτε να καλυφθώ πλέον στην επόμενη κίνηση… Η απόσταση που με χώριζε ήταν πολύ μικρή και έπρεπε με την επόμενη κίνηση μου να αγγίξω πλέον τον παράξενο « Ναό » ! Αυτό όμως που ακόμα με προβλημάτιζε, ήταν το ότι δεν είχα καταφέρει να δω έως τώρα, κάποια πόρτα… κάποια είσοδο….. κάποιο πέρασμα για να μπω μέσα. Ήμουν αποφασισμένος να μπω οπωσδήποτε μέσα, γιατί μόνο έτσι πίστευα, ότι θα έβρισκα τη λύση και την απάντηση στα αμείλικτα Ερωτήματα μου….
Με ένα και μόνο βήμα… βρέθηκα με την πλάτη κολλημένη στο παράξενο μεταλλικό και « κρύο » – είχα την αίσθηση - τοίχωμα….. και ξαφνικά χωρίς σχεδόν να το καταλάβω, είχα περάσει στο εσωτερικό του !......

Μόλις είχα προλάβει να γυρίσω το πρόσωπό μου για να αντικρύσω τον εσωτερικό χώρο, όταν ένας ανυπόφορος και οξύς συριγμός τρύπησε τον εγκέφαλο μου…
Για μια στιγμή ένιωσα να παραλύω και ήμουν έτοιμος να σωριαστώ, όταν μια δύναμη μέσα μου με έσπρωξε απότομα και βρέθηκα κάτω από μια χαμηλή οβάλ, παράξενη μεταλλική πλατφόρμα. Ένα «παγωμένο» πράσινο φως μου άγγιξε σχεδόν τα πόδια, που από ένστικτο τα μάζεψα απότομα προς τα μέσα. Ξαπλωμένος όπως είχα βρεθεί κάτω από το αντικείμενο αυτό, έβλεπα το πράσινο « παγωμένο » φως να κάνει στην αρχή περίεργους γρήγορους κύκλους και μετά να παραλληλίζεται σε κοντές και γρήγορες ευθείες, που αλληλοδιαδέχονταν η μία την άλλη και κινούντο κλιμακωτά σε όλο το πλάτος του χώρου…. Αισθάνθηκα για πρώτη φορά ένα περίεργο σφίξιμο στο στήθος… ένιωθα το παλιό και ξεχασμένο αίσθημα του φόβου να με κυριεύει για μια στιγμή … Είχα σχεδόν παγώσει… η πράσινη ακτινοβολία εξέπεμπε ταυτόχρονα και ένα περίεργο ισχυρό ψύχος στον χώρο, χωρίς να μπορέσω να καταλάβω το γιατί….. Όταν ξαφνικά άκουσα έναν ασυνήθιστο μακρόσυρτο θόρυβο και φωνές δυνατές που πλησίαζαν προς το μέρος μου……
Γρήγορα και βαριά βήματα ακούγονταν να έρχονται από παντού και να μπαίνουν βιαστικά μέσα στην « αίθουσα » που βρισκόμουν. Το πεδίο που μπορούσα να βλέπω και να παρακολουθώ το τι συνέβαινε, ήταν περιορισμένο, γιατί χωνόμουν ασυναίσθητα όλο και πιο βαθιά κάτω απ’ την « πλατφόρμα », προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να κρυφτώ όσο καλύτερα γινόταν. Οι φωνές πλέον είχαν πολλαπλασιαστεί και είχαν γίνει πολύ έντονες που στο τέλος δεν άκουγα τίποτα περισσότερο, από μια οχλαγωγία χωρίς να μπορώ όσο κι’ αν προσπαθούσα να συλλάβω κάποια πρόταση , κάποια λέξη έστω, για να μπορέσω να καταλάβω τι ακριβώς γινόταν και αν όλοι αυτοί που άκουγα ερχόταν για μένα, όπως φοβόμουν ότι συνέβαινε, και έψαχναν να με βρουν μετά τον συναγερμό που ενεργοποιήθηκε απ’ ότι είχα καταλάβει με την είσοδο μου…….
Σε μια στιγμή έγινε απόλυτη σιγή… και ο ίδιος ασυναίσθητα κράτησα απότομα την αναπνοή μου στην ξαφνική αυτή αλλαγή. Μακρόσυρτα αργά βήματα ερχόταν προς το μέρος μου…… Με είχαν εντοπίσει λοιπόν !....... Έκλεισα τα μάτια προσπαθώντας να συγκεντρωθώ και να αποφασίσω το πώς θα αντιδράσω μόλις με συλλάμβαναν…….. Όταν στην σκέψη μου σαν μια ξαφνική λάμψη ξανάρθε η θύμηση του Ξένου και τα μυστηριώδη λόγια του που τώρα αντηχούσαν πάλι έντονα και δυνατά στο μυαλό μου…..
« Δεν πρέπει ποτέ να τρομάξεις, να μη φοβηθείς ό,τι κι’ αν συμβεί…. Σε όποια δυσκολία κι’ αν βρεθείς…… και πάντα να θυμάσαι ότι δεν πρέπει να φανερώσεις την παρουσία σου Ποτέ και για Κανένα λόγο…… μόνο να παρακολουθείς σε ότι κι’ αν συμβαίνει γύρω σου και να το καταγράφεις στο μυαλό σου….. να αποφεύγεις από εδώ και στο εξής την συνάντηση με οποιονδήποτε, οπουδήποτε και αν τον συναντήσεις….. Έχεις πλέον την δύναμη να το πράττεις……. Και έχεις αποκτήσει τη γνώση να βαδίσεις μόνος σου….. γιατί έτσι πρέπει…… Μόνο όποτε και όταν χρειαστεί και αφού έχεις εξαντλήσει τις επιλογές σου, θα με συναντήσεις και πάλι……. Έχεις μόνος σου πλέον τα όπλα και την δύναμη να βαδίσεις……. Και πάλι να θυμάσαι…. Δεν θα είσαι ποτέ μόνος …….. » …… ;;

Με είχε κοροϊδέψει λοιπόν … όποιος κι’ αν ήταν … μου είχε πει ψέματα για όλα !.... Γιατί λοιπόν δεν εμφανίζεται τώρα που τον έχω ανάγκη και χρειάζομαι την βοήθεια του …. Αλλά πριν προλάβω να τελειώσω ακόμα τις σκέψεις μου… μια τραχιά, βαριά, στεντόρεια φωνή έσκισε απότομα τη σιωπή που επικρατούσε….
---- Αρέεε Σερέεε Αβέπ !..........
Τα βήματα λες συντονισμένα ακούστηκαν σαν ένας και μοναδικός ήχος που κτύπησαν με δύναμη το δάπεδο, ενώ ένας σιγανός στην αρχή μουσικός τόνος, άρχισε να ακούγεται και να κλιμακώνει συνεχώς την ένταση του, έως ότου ένας σχεδόν εκκωφαντικός μεταλλικός κρότος συνοδευόμενος από μια στιγμιαία εκτυφλωτική λάμψη έσπασαν την κορύφωση της έντασης και απόλυτη σιγή απλώθηκε και πάλι για λίγα δευτερόλεπτα, πριν ακουστεί ξανά για δεύτερη φορά, ο ίδιος ανυπόφορος οξύς συριγμός που είχα ξανακούσει την στιγμή ακριβώς που είχα εισέλθει κρυφά στο εσωτερικό του « Ναού ». Άρα….. λοιπόν, σκέφθηκα με ανακούφιση, δεν πρόκειται για συναγερμό !....... Κάτι διαφορετικό συνέβαινε…….. Με προφύλαξη και κρατώντας την αναπνοή μου σύρθηκα προσεκτικά πιο έξω από εκεί που είχα χωθεί, για να μπορέσω να δω καλύτερα………
Αυτό που είδα με έκανε να σκιρτήσω……

Δεκάδες περίεργοι, μελαμψοί, πολύ ψηλοί, αδύνατοι τύποι, φορώντας ακριβώς την ίδια περίεργη μεταλλική μολυβί στολή και σε στάση προσοχής, σαν να πρόκειται για στρατιώτες, που δεν διέκρινα όμως να φέρουν κανένα όπλο, ήταν παραταγμένοι σε δυο παράλληλες σειρές, σε απόσταση τεσσάρων μέτρων μεταξύ τους…..
Ο πρώτος που βρισκόταν μπροστά – μπροστά στη δεξιά σειρά , ήταν γονατιστός και βαστούσε ένα παράξενο μεγάλο χρυσό « κουτί » στα χέρια του, ενώ ο ακριβώς από πίσω του, όρθιος με τα χέρια υψωμένα κράταγε ένα φωτεινό τρίγωνο που άλλαζε συνεχώς χρώματα με πιο έντονο το κόκκινο που διαρκούσε και περισσότερο !……. Στην αριστερή σειρά, αυτός που βρισκόταν μπροστά, ήταν πραγματικά τεράστιος…..! Ίδια περίπου σωματοδομή με τους άλλους αλλά τουλάχιστον τριάντα εκατοστά ψηλότερος από όλους τους υπόλοιπους και ήταν και ο μοναδικός που φόραγε μια παράξενη μακριά μαύρη μπέρτα που κατέληγε στο επάνω και στο κάτω μέρος της σε φωτεινό πορτοκαλί σιρίτι που αναβόσβηνε με ρυθμό και έντονα !......
Ο χώρος τώρα που μπορούσα με περισσότερη ηρεμία να βλέπω καλύτερα και αφού πλέον είχα διαπιστώσει ότι δεν είχε γίνει αντιληπτή η παρουσία μου, ήταν ένας τεράστιος μεταλλικός οβάλ χώρος που θύμιζε γήινο στάδιο, γυμνός από οποιοδήποτε έπιπλο….. Τα μόνα αντικείμενα ήταν η φαρδιά πλατφόρμα που κρυβόμουν και μια περίπου παρόμοια με αυτήν, ίσως λίγο μικρότερη, αρκετά όμως μακριά μου, περίπου είκοσι μέτρα και αριστερά. Η οροφή δεν πρέπει να ήταν η τελική οροφή του « κτιρίου », γιατί ανάλογα με το εξωτερικό μέγεθος που θυμόμουν , ήταν αρκετά χαμηλή …. Άραγε πρέπει να υπήρχαν και άλλοι όροφοι πάνω από το κεφάλι μου…. σκέφτηκα……
Ξανακοίταξα στην παράξενη παράταξη των ξένων, που μου είχε κάνει εντύπωση προηγουμένως…… Είχα πεισθεί πλέον ότι βρισκόμουν σε κάποιον άγνωστο κόσμο…… αν και η επαφή μου με την φύση με είχαν κάνει να πιστέψω ότι εξακολουθούσα να βρίσκομαι στη Γη……. Σε ποιο μέρος όμως ; Και σε ποια εποχή ; Σε ποιο χρόνο ; Αυτό ήταν το μυστήριο για το οποίο προσπαθούσα να βρω τη λύση….. Κι’ αυτοί όλοι που στέκονταν ακίνητοι τόση ώρα εκεί, σαν να περιμένουν κάποιον να έρθει και λες πως έχουν παραταχθεί για να τον υποδεχθούν, σίγουρα δεν είναι άνθρωποι……. Ή τουλάχιστον δεν είναι σαν κι’ εμένα….. Δεν πρέπει να ήταν ούτε και κάποιοι ιθαγενείς άλλωστε…… Ο περίεργος και πρωτόγνωρος πολιτισμός τους από την πρώτη κιόλας επαφή, μου είχε δημιουργήσει την εντύπωση ότι δεν έχει σχέση με κανέναν Γήινο …
Και η ακατάληπτη γλώσσα τους….. Αλλά πάλι το πιο παράξενο, τώρα που το σκέπτομαι, ήταν ότι κάποιες φορές σαν να την καταλάβαινα !……..

Τις σκέψεις μου διέκοψε απότομα ένας μπάσος ήχος που συνοδεύτηκε από μια απαλή και συνεχή μελωδική δόνηση !......
Ολόκληρο το τοίχωμα μπροστά από την « παράταξη » των Αγνώστων… άρχισε να υποχωρεί συνεχώς, ως ότου σχηματίστηκε ένα τεράστιο ανοιχτό τετράγωνο που αμέσως φωτίστηκε με κόκκινο και πορτοκαλί βαθύ φως !....... Με τέλειο συγχρονισμό όλοι οι παραταγμένοι έπεσαν στα γόνατα με το δεξί τους γάντι επάνω στο κεφάλι τους…. Οι μόνοι που είχαν μείνει όρθιοι ήταν αριστερά αυτός που βάσταγε με υψωμένα χέρια το φωτεινό τρίγωνο και δεξιά ο … τεράστιος με την μαύρη μπέρτα, που μάλλον πρέπει να ήταν και ο αρχηγός τους όπως είχα καταλάβει….. και ο οποίος τώρα βλέπω να κάνει δύο μεγάλα πλαγιαστά βήματα στα δεξιά και να βρίσκεται στο κέντρο ακριβώς των παραταγμένων, κατόπιν  πάλι δύο βήματα μπροστά και ταυτόχρονα με αυτόν που πίσω του και δεξιά κρατούσε το τρίγωνο, να πέφτουν στα γόνατα !.......
Ο «Αρχηγός» σήκωσε απότομα τα χέρια ψηλά ενώ έσκυψε το κεφάλι, την ίδια ώρα που εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου το Ασύλληπτο !!...........

Ένας Πανύψηλος Λευκός Ξανθός με ασύλληπτη ομορφιά και αρρενωπά χαρακτηριστικά με ρωμαλέο και αθλητικό τέλειο σε αναλογίες ανδρικό σώμα, ντυμένος σε κόκκινη και μπεζ στολή με χρυσές ανταύγειες και μαύρο χιτώνα στολισμένο με χρυσούς αστερισμούς…. Εμφανίστηκε στο φωταγωγημένο ανοιχτό τετράγωνο !!.......

---- Ντερίν Εωσφόρος !..... Ντερίν Εωσφόρος !....... Ντερίν Εωσφόρος !.....

Ακούστηκε τρείς φορές μια τρομακτική ιαχή που έσκισε τον αέρα !!............

Στο άκουσμα αυτού του ονόματος, καθηλώθηκα έκπληκτος στη θέση μου, ενώ ένα περίεργο τσίμπημα στο στήθος με έκανε να μορφάσω…..
Εωσφόρος ; Τι σημαίνει αυτό ;.....   Άκου Εωσφόρος !.....αναρωτήθηκα τρομαγμένα…
Ήξερα βέβαια αυτό το όνομα όπως και την ιστορία και τις γραφές, αλλά και τους μύθους και τα σχετικά κείμενα…… Όμως ούτε σε όνειρο δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ζούσα τέτοιο περίεργο και φανταστικό και – ακατάληπτο έως τώρα - … παραμύθι !.....
Επρόκειτο όμως άραγε για παραμύθι ; Η σκέψη μου ξαναγύρισε στον μυστηριώδη Ξένο που πρωτοσυνάντησα……. Τα λόγια του ξανάρθαν πάλι στο μυαλό μου ζωντανά… Μα κάθε φορά αντί να με βοηθούν έστω λίγο, μου δημιουργούσαν περισσότερες σκέψεις και ερωτήματα…. Ποιος ήταν τελικά ; Γιατί μου είπε αυτά τα περίεργα λόγια ; Τι πάει να πει « … γιατί έτσι πρέπει ;….. » όσο και αν προσπαθούσα, μου ήταν αδύνατον να καταλάβω κάτι…..
Προσπάθησα πάλι να συγκεντρωθώ… Μπροστά στα μάτια μου παιζόταν η πιο συγκλονιστική ταινία που είχα δει ποτέ στη ζωή μου !….. Και το άσχημο ήταν ότι συμμετείχα σε αυτήν χωρίς τη θέληση μου……. Δεν είχα καμιά άλλη επιλογή, παρά μόνο να βιώνω με προσοχή όσα ζούσα….

Κοίταξα και πάλι στη « σκηνή » που εξελισσόταν το …. .ασύλληπτο για μένα !
Ο Εωσφόρος ήδη έχε εισέλθει στον μεγάλο χώρο και στεκόταν ακίνητος μπροστά από την μεγάλη « παράταξη » με σηκωμένο το αριστερό του χέρι στο οποίο φορούσε ένα μακρύ χρυσό γάντι ως τον αγκώνα που λαμποκοπούσε, όχι όμως στο χρώμα του χρυσού, !..... Ενώ την ίδια στιγμή ο « Αρχηγός » είχε πλέον σηκωθεί και τον είδα να πλησιάζει αργά-αργά τον Εωσφόρο, έως ότου ήλθε σε επαφή μαζί του, προσπαθώντας να ακουμπήσει το προτεταμένο στήθος του στο δικό του… ! Χωρίς όμως να το μπορεί γιατί ήταν κατά πολύ πιο ψηλός απ’ αυτόν, κατάλαβα όμως, ότι η κίνηση αυτή πρέπει να ήταν συμβολική, γιατί μόλις τον ακούμπησε με το στήθος, αμέσως έκανε βήματα προς τα πίσω γονατίζοντας και πέφτοντας στα πόδια του !...
Τότε ως δια μαγείας, ο σκοτεινός ουρανός που φαινόταν προηγουμένως πίσω του στο μεγάλο ανοιχτό ξέφωτο, φωτίστηκε από χιλιάδες παράξενες εκτυφλωτικές στιγμιαίες λάμψεις που αν επρόκειτο να τις περιγράψω στη γη, θα έλεγα ότι επρόκειτο για χιλιάδες φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα, ενώ την ίδια στιγμή εισέρχονταν στον χώρο και από τις δύο πλευρές του τετραγώνου παραταγμένοι σε δυάδες αριστερά και δεξιά, δεκάδες πανύψηλοι ξένοι που ήταν ντυμένοι όλοι τους με γυαλιστερή, φωσφορίζουσα, βιολετί στολή και είχαν περασμένη στο λαιμό με κόκκινο κούμπωμα, από μια μαύρη μακριά εσάρπα με χρυσούς αστερισμούς που έπεφτε στην πλάτη τους !....
Αυτοί θα είναι οι προσωπικοί του υποτελείς !... σκέφτηκα….. Δεν θα πίστευα ποτέ ότι ο Εωσφόρος θα είχε και…… προσωπική φρουρά !… μονολόγησα, με χιούμορ στον εαυτό μου, για να παραπλανήσω τη σκέψη μου και να μη βάλω τις φωνές για την ανεκδιήγητη θέση που βρισκόμουν και να βλαστημήσω για την …μοίρα μου και το περίεργο αυτό ασύλληπτο παιγνίδι.….
Η « φρουρά », δεν μπόρεσα τελικά να τους μετρήσω απ’ την θέση που βρισκόμουν , γιατί ήταν πάρα πολλοί , παρατάχθηκαν πίσω από τον Εωσφόρο σε στάση προσοχής ! …

---- Ξέρω ότι οι μισητοί Αρχέλ…. Παρακολουθούν !
Ακούστηκαν σαν ξαφνική βροντή τα λόγια του Εωσφόρου !......
---- Δεν τολμούν όμως τα μιασμένα Όντα να έλθουν πρόσωπο Εδώ ! Γι αυτό και έχουν στείλει ξένο στοιχείο ασαφές και φτωχό υλικό που το προστατεύουν με τρας ελ σελπέν 77...... Είναι φτωχή ασαρέλ ασήμαντη ύλη με ντιν υποδιαίρεση Μηδέν νι έπσιλον , γι’ αυτό και δεν δέχομαι να  ασχοληθώ με σκαρπριέλ ! Αν όμως το σκουλίκι εμφανιστεί σε σας….. Ξέρετε….! Στείλτε το σε μένα ! Αυτή είναι πάγια εντολή που σας δίνω ! Όποιος την ξεχάσει ή παραλείψει εκτέλεση της θα σφραγισθεί στον αιώνα και στο Καμίρ !.........

Αρχέλ…. Σελπέν …. Ασαρέλ….. σκαρπριέλ…. Σκουλίκι και Καμίρ… !!
ΕΝΑ είχα καταλάβει με φρίκη ….. Ότι τα λόγια αυτά είχαν ειπωθεί ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ !!!....... Ήξεραν λοιπόν για την … παρουσία μου εδώ ; !... Τότε γιατί δεν με έβρισκαν ; Λίγα μέτρα με χώριζαν απ’ την …. Χολιγουντιανή ταινία που παρακολουθούσα !! Η μήπως αυτό το…» …τον προστατεύουν…! » που άκουσα εξηγεί κάτι ;
Η πάλι αντίθετα κι αυτό προστίθεται στις απορίες μου ; Αισθάνθηκα προς στιγμή να ζαλίζομαι και ένας κόμπος να κάθεται στο λαιμό μου, αλλά αμέσως ανέκτησα την αυτοκυριαρχία μου… Δεν έχει νόημα σκέφθηκα, να ταράζομαι τόσο, ούτε να φοβάμαι πλέον. Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, το μόνο που μου έμενε, ήταν να αναλάβω πλέον δράση….. και να μπω και εγώ ο ίδιος στο απίστευτο αυτό « παιγνίδι »…..
Μόνο μια απορία δεν μπόρεσα να διώξω εντελώς από το μυαλό μου. Γιατί,.. Όποιοι κι αν ήταν, Ότι και αν γινόταν, ΓΙΑΤΙ είχαν επιλέξει ΕΜΕΝΑ ;….

Προστατευόμουν λοιπόν !... Έτσι είχα ακούσει και μάλιστα απ’ το … στόμα του …Εωσφόρου ! Γι αυτό και δεν με ανακάλυψαν έως τώρα ! Αρχέλ…. ! Αυτοί λοιπόν ήταν οι προστάτες μου….. Με αυτούς τους περίεργους λοιπόν Αρχέλ σκέφθηκα, πρέπει να έχει σχέση και ο μυστηριώδης Ξένος…..
Έκλεισα προς στιγμή τα μάτια και με όλη τη δύναμη της σκέψης μου, έφερα στο μυαλό μου πάλι την μορφή του Ξένου. Ήθελα και παρακαλούσα βαθιά μέσα μου να μου δώσει κάποιο σημάδι… να μου επιβεβαιώσει όσα σκεφτόμουν πλέον … να με βοηθήσει να καταλάβω περισσότερα…..
Ξαφνικά, ένιωσα το δάπεδο  να τρέμει και διέκοψα αμέσως τις σκέψεις μου… Άνοιξα τα μάτια και είδα την « κουστωδία » προέχοντος του Εωσφόρου να ανέρχονται μια ελικοειδή πλατιά σκάλα που η παρουσία της μου είχε διαφύγει προηγουμένως, εκτός και αν … δεν υπήρχε πριν…. σκέφτηκα.
Σε μηδέν χρόνο η μεγάλη «αίθουσα» είχε αδειάσει εντελώς και ήμουν μόνος μου και πάλι….
Βγήκα γρήγορα από την κρυψώνα μου και κοίταξα γρήγορα προς τη σκάλα. Δεν υπήρχε κανείς πλέον. Την πλησίασα προσεκτικά και άρχισα να ανεβαίνω τα φαρδιά σκαλοπάτια που τώρα πρόσεξα, ότι ήταν ντυμένα με ένα παχύ, σκληρό πορφυρό χαλί, με κεντημένα χρυσά και μαύρα σύμβολα στις άκρες του. Με γρήγορες κινήσεις έφθασα στο πλατύσκαλο και κοίταξα με περιέργεια στον καινούριο χώρο που αντίκριζα μπροστά μου. Ήταν και πάλι μια τεράστια « αίθουσα » αλλά στο βάθος αυτή τη φορά παρατήρησα μια μεγάλη, διπλή, καφετιά συρταρωτή κλειστή πόρτα. Εκεί σκέφθηκα, ότι πρέπει να είχαν μπει όλοι αυτοί προηγουμένως.…
Ένας ανεπαίσθητος θόρυβος άρχισε να φτάνει στα αυτιά μου... Προσπάθησα να αφουγκραστώ καλύτερα…. Διέκρινα αμυδρά ομιλίες…. μακρινές, ασαφείς και περίεργες….. Έπρεπε χωρίς άλλο να πλησιάσω περισσότερο στην μεγάλη κλειστή πόρτα. Πήρα την απόφαση και άρχισα να πλησιάζω γρήγορα με μεγάλα βήματα. Οι φωνές άρχισαν να γίνονται δυνατότερες… Και τότε με φρίκη διαπίστωσα ότι δεν ήταν ομιλίες… δεν ήταν καν λέξεις… αλλά περίεργοι γρυλλισμοί και μουγκρητά σαν να προέρχονταν από κάποια άγρια και παράξενα ζώα της ζούγκλας…
Άγγιξα προσεκτικά την μεγάλη πόρτα προσπαθώντας να την σύρω ελάχιστα για να μπορέσω να κρυφοκοιτάξω στο εσωτερικό….. Όταν ξαφνικά η πόρτα με το πρώτο ανεπαίσθητο άγγιγμα μου και πριν προλάβω να αντιδράσω, άνοιξε διάπλατα ...

Αυτό που αντίκρυσα με έκανε να παγώσω..........

( συνεχίζεται... )

Ν.Σ.






Κριτικές Χρηστών

Average user rating from: 1 user(s)

 

Αξιολόγηση:
 
5.0
 
 

φίλε μου Νίκο, η αγάπη μας για την επιστημονική φαντασία, τη λογοτεχνία του φανταστικού αλλά και την εν γένει λογοτεχνία είναι κοινή... το πρώτο απόσπασμα τούτου του εγχειρήματός σου αποδεικνύει ότι διαθέτεις και τη γραφίδα και την φαντασία αλλά και τα λογοτεχνικά εργαλεία για να το εξελίξεις και να το μορφοποιήσεις σε ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Θα παρακολουθώ με αληθινό ενδιαφέρον και αγωνία την δράση και την πορεία του ήρωά σου... ίσως τούτος ο ήρωας να είμαστε όλοι... ο άνθρωπος, η καταγωγή του, η κληρονομιά του, το όνειρό του... συγχαρητήρια φίλε μου για την δουλειά σου... εύχομαι καλή έμπνευση και στη συνέχεια...

*****************************************************
Σε ευχαριστώ πολύ φίλε μου. Έχουμε να πούμε αρκετά στη συνέχεια….. Έχεις απόλυτο δίκιο... Ο ήρωας του έργου αυτού είναι Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, όλοι μας δηλαδή. Ξέρω ότι είναι μάλον πολύ δύσκολο να μαντέψει κανείς την εξέλιξη του μυθιστορήματος αυτού...... Που είμαι βέβαιος ότι, - όπως κάποτε είχες πει - θα είναι.... " σοκαριστική " για..... όλους ! Ξέρεις, την αγαπώ αυτή την προσπάθεια που κάνω σ’ αυτό το μυθιστόρημα και τα λόγια σου αυτά τα χρειαζόμουνα…… για την συνέχεια η οποία είναι πολύ μακρά…….. Να σαι καλά. - Nikos Stylianoy

Υ.Γ. Αυτό το λίγο που δημοσίευσα, είναι "πρωτογενές" δεν έχει γίνει δηλαδή ακόμα "χτένισμα" και οι απαραίτητες διορθώσεις.
Reviewed by SAILOR
February 25, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 
 
Powered by jReviews

Κριτικές : Advanced Search

Κατηγορία:     Keywords: