Η Διοτίμα και o Τόπος της Λήθης

Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε σκέφτηκε η Διοτίμα, το ταξίδι είχε ξεκινήσει με τις καλύτερες των προσδοκιών, ο τόπος της λήθης έπρεπε να βρεθεί…. Θεέ μου είπε, πόσο το έχω ανάγκη!! Ήξερε βαθιά μέσα της πως τίποτα λιγότερο δεν μπορούσε να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη της, είχε μάθει τα τεχνάσματα του χρόνου, ήταν μύθος ότι μπορούσε να θεραπεύσει τις ρωγμές της ψυχής της, και έτσι συνέχισε το ταξίδι της με άδεια καρδιά και με ξεθωριασμένη ελπίδα πως κάπου παρακάτω ο τόπος της Λήθης θα την υποδεχόταν. Δεν θα ήταν αρκετή ώρα όταν εντελώς αναπάντεχα ακούστηκε μια φωνή να την καλεί με το όνομα της.. (Διοτίμα..Διοτίμα)

Ἡ σταύρωσις:

Μετὰ ἀπὸ πολύωρον, κοπιαστικήν, ἀνοδικὴν πορείαν, ἐξήλθομεν ἐπιτέλους εἰς τὴν ἐπικινδύνως ἐπικλινῆ στέγην τοῦ ξενοδοχείου.

Αλήθεια
πόσο γρήγορα η νιότη μας έσβησε;
Σαν  ένα ποτάμι από πουλιά
στον καθρέφτη μιας ξεχασμένης δύσης
όταν η γραμμή της οδύνης
αχνόφεξε στον ορίζοντα της μνήμης
για το όναρ που χάθηκε
αφήνοντας μια βαθειά χαρακιά
όμοια με αυτήν που κεντούσε
το πουκάμισο της ψυχής του Οδυσσέα.

Ο   << Τέταρτος  κλώνος>>     κυκλοφορεί  από  τις  εκδόσεις  ΑΙΟΛΟΣ

Και πάντα ένας πειρατής
που στο βλέμμα θα 'χει
τη φωτιά εκατό φεγγαριών
με το τραγούδι των δελφινιών
πλάνα θα πλευρίζει την νύχτα
και τα μενεξεδιά βαπόρια
που κουβαλούν τα όνειρα
στις θάλασσες της καρδιάς
με μαεστρία θα λεηλατεί,
όταν στην αμμουδιά
αντί για χορός θα στήνεται
το πονεμένο τραγούδι
μικρής θλιμμένης γοργόνας
που ψάχνει το αθάνατο νερό
την αγάπη της να ποτίσει
όταν σαν βασιλικός μοσχοβολά
στο παράθυρο της σελήνης.

Πέρα από τα όρια της ψυχής μου,
όπου οι βράχοι του πόνου,
κάνουν την επιβίωση μονοπάτι δύσβατο,
χορταριασμένα όνειρα,
ποδοπατημένα από τις απατηλές προσδοκίες,
αναζητούν την άκρη της μνήμης,
στη λήθη που κτίζουν οι απατηλές φωνές .

To   ποίημα   ανήκει   στον  κύκλο  ποιημάτων  "Αιμοπετάλια"